Bibliografie
De mandibulaire prothese op subperiostale implantaten: een prospectieve overlevingsstudie
- 18 april 1994
- Geplaatst door: anjaform
- Categorie: Klinische Studies en Casusrapporten
T. Yanase, R. L. Bodine, J. F. Tom, S. N. White
Full text link: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/8196000/
De mandibulaire prothese op subperiostale implantaten: een prospectieve overlevingsstudie
1. Wetenschappelijke referentie
- Oorspronkelijke titel van de studie: The mandibular subperiosteal implant denture: a prospective survival study
- Auteurs: T. Yanase, R. L. Bodine, J. F. Tom, S. N. White
- Wetenschappelijk tijdschrift: Niet vermeld in de verstrekte informatie.
- Jaar van publicatie: 1994
- PMID: 8196000
- DOI:1016/0022-3913(94)90096-5
2. Wetenschappelijke context
Deze studie onderzoekt de langetermijnresultaten van mandibulaire subperiostale implantaten die werden toegepast ter ondersteuning van een prothetische rehabilitatie. Een belangrijk wetenschappelijk aspect is de uitzonderlijk lange observatieperiode, met een follow-up tot 21 jaar. Hierdoor kan de overleving van deze implantaten niet alleen op korte en middellange termijn, maar ook over een aanzienlijk langere periode worden beoordeeld.
Ook de klinische context is relevant. Volgens de beschikbare gegevens maakte de behandeling met subperiostale implantaten een functionele prothetische rehabilitatie mogelijk bij patiënten die anders geen gebitsprothese konden gebruiken.
De studie maakt daarmee een belangrijk onderscheid tussen twee aspecten van een implantaatgedragen rehabilitatie: het verkrijgen van prothetische functie en het behoud van de implantaten op lange termijn. Functioneel herstel en langdurige implantaatoverleving moeten daarbij als afzonderlijke klinische uitkomsten worden beschouwd.
3. Doel van de studie
Het doel van de studie was om prospectief het langetermijnverloop van mandibulaire subperiostale implantaten te evalueren die waren geplaatst in de Advanced Prosthodontic Clinic van de University of Southern California.
De onderzoekers volgden de implantaten gedurende perioden tot 21 jaar en registreerden gegevens over follow-up, onderhoud en de behandeling van complicaties. De ontwikkeling van de implantaatoverleving in de tijd vormde een centraal onderdeel van de evaluatie. Eventuele aanvullende secundaire doelstellingen worden in de beschikbare samenvatting niet nader beschreven.
4. Methodologie
Het betreft een prospectieve overlevingsstudie van 81 mandibulaire subperiostale implantaten, geplaatst in de Advanced Prosthodontic Clinic van de University of Southern California.
De duur van de follow-up varieerde en bedroeg maximaal 21 jaar. Gedurende deze periode werden de klinische follow-up, het onderhoud en de behandeling van complicaties geregistreerd.
Slechts weinig patiënten gingen verloren voor follow-up. De auteurs melden echter dat een aanzienlijk aantal patiënten vóór het einde van de studie overleed. Hierdoor nam het aantal patiënten dat beschikbaar was voor de langetermijnanalyses af.
De verstrekte informatie bevat geen nadere gegevens over de exacte criteria voor implantaatoverleving of implantaatverlies, de gedetailleerde kenmerken van de patiënten of de toegepaste chirurgische en prothetische protocollen.
5. Belangrijkste resultaten
De resultaten laten zien dat de overleving van mandibulaire subperiostale implantaten afnam naarmate de follow-up langer werd.
Na 10 jaar bedroeg de berekende overlevingskans 79%, gebaseerd op 63 patiënten. Na 15 jaar was de overleving gedaald tot 60%, waarbij deze analyse betrekking had op 34 patiënten.
Naast deze percentages is vooral het verloop van de implantaatverliezen in de tijd relevant. Ook tijdens de langere follow-up bleven implantaten verloren gaan. Volgens de beschikbare gegevens werd geen stabiele fase bereikt waarin het verlies van implantaten niet verder toenam.
De auteurs beoordeelden de langetermijnoverleving van subperiostale implantaten daarom als laag. Tegelijkertijd werd een functioneel resultaat gedocumenteerd: de behandeling bood functie aan patiënten die anders geen gebitsprothese konden gebruiken. De studie toont daarmee zowel een functionele bijdrage als beperkingen wat betreft de langdurige implantaatoverleving.
6. Klinische analyse
De klinische betekenis van deze studie ligt vooral in de ontwikkeling van de implantaatoverleving gedurende een langdurige observatieperiode. Bij de beoordeling van een implantaatgedragen rehabilitatie is een overlevingspercentage op één specifiek tijdstip niet voldoende om het volledige langetermijnverloop te beschrijven. In deze studie nam de gerapporteerde overleving af van 79% na 10 jaar tot 60% na 15 jaar. Dit illustreert hoe belangrijk de duur van de follow-up is bij het beoordelen van de duurzaamheid van een implantologische behandeling.
Een tweede relevant punt is dat het implantaatverlies tijdens de observatieperiode geen duidelijke stabilisatie vertoonde. Verliezen bleven zich in de loop van de tijd voordoen, waardoor langdurige follow-up aanvullende informatie oplevert die bij kortere observatieperioden mogelijk niet zichtbaar zou zijn.
De functionele uitkomst moet echter eveneens worden meegenomen in de interpretatie. De subperiostale implantaatbehandeling maakte prothetische functie mogelijk bij patiënten die anders geen gebitsprothese konden gebruiken. Dit functionele voordeel mag echter niet worden gelijkgesteld aan een hoge langetermijnoverleving van de implantaten.
De beschikbare samenvatting bevat bovendien geen directe vergelijking met andere behandelstrategieën. Op basis van deze studie kunnen daarom geen conclusies worden getrokken over superioriteit, gelijkwaardigheid of voorkeursindicaties ten opzichte van andere implantologische of prothetische rehabilitaties.
7. Klinische toepassingen
De resultaten zijn voornamelijk relevant voor de langetermijnbeoordeling van mandibulaire prothetische rehabilitatie met subperiostale implantaten, met name binnen de klinische context die in de studie wordt beschreven: patiënten die anders geen gebitsprothese konden gebruiken.
De gegevens benadrukken daarnaast het belang van een afzonderlijke beoordeling van functioneel herstel en langdurige implantaatoverleving. Het bereiken van een bruikbare prothetische functie op een bepaald moment betekent niet automatisch dat de implantaten gedurende een zeer lange periode behouden blijven.
De beschikbare informatie laat niet toe om specifieke anatomische indicaties vast te stellen of deze techniek rechtstreeks te vergelijken met botaugmentatie, andere typen tandheelkundige implantaten of andere protocollen voor implantologische rehabilitatie.
8. Bewijsniveau, beperkingen en transparantie
De publicatie wordt beschreven als een prospectieve overlevingsstudie en levert longitudinale klinische gegevens met een follow-up tot 21 jaar. Op basis van de beschikbare informatie betreft het geen gerandomiseerde of gecontroleerde klinische studie.
Bij de interpretatie van de langetermijnoverleving moet rekening worden gehouden met het afnemende aantal patiënten dat beschikbaar was voor analyse. Hoewel slechts weinig patiënten verloren gingen voor follow-up, overleed een aanzienlijk aantal vóór het einde van de studie. De overlevingsanalyses na 10 en 15 jaar waren daardoor gebaseerd op respectievelijk 63 en 34 patiënten.
Verdere methodologische beperkingen worden in de verstrekte gegevens niet nader beschreven. Ook is er in de beschikbare informatie geen melding van belangenconflicten of banden van de auteurs met implantaatfabrikanten.
9. Kernpunten van de studie
- Type studie: prospectieve overlevingsstudie.
- Bewijsniveau: prospectieve longitudinale klinische gegevens; het exacte bewijsniveau wordt niet vermeld in de verstrekte informatie.
- Onderzoekspopulatie: patiënten behandeld in de Advanced Prosthodontic Clinic van de University of Southern California.
- Aantal patiënten of implantaten: 81 mandibulaire subperiostale implantaten; het exacte oorspronkelijke aantal patiënten wordt niet vermeld in de verstrekte informatie.
- Duur van de follow-up: tot 21 jaar.
- Belangrijkste geëvalueerde uitkomst: langetermijnoverleving van mandibulaire subperiostale implantaten, met registratie van follow-up, onderhoud en behandeling van complicaties.
- Belangrijkste resultaat: 79% overleving na 10 jaar bij 63 patiënten en 60% overleving na 15 jaar bij 34 patiënten.
- Wetenschappelijke conclusie: de langetermijnoverleving werd als laag beschouwd; implantaatverliezen bleven in de tijd toenemen zonder een waargenomen stabilisatie.
- Mogelijke beperkingen: afname van het aantal patiënten dat beschikbaar was voor langetermijnevaluatie, onder meer als gevolg van overlijden; andere methodologische beperkingen worden niet nader beschreven in de verstrekte informatie.
10. Wetenschappelijke betekenis
Een belangrijke bijdrage van deze studie is de lange klinische observatieperiode. Een follow-up tot 21 jaar maakt het mogelijk om veranderingen in implantaatoverleving te identificeren die in onderzoeken met kortere observatieperioden mogelijk minder duidelijk naar voren komen.
De daling van de overleving tussen 10 en 15 jaar levert daarbij relevante informatie over het tijdsafhankelijke verloop van deze rehabilitatie. Het ontbreken van een duidelijke stabilisatie van het implantaatverlies onderstreept bovendien het belang van langdurige follow-up bij het beoordelen van de duurzaamheid van een implantologische behandeling.
De studie documenteert daarnaast twee klinische aspecten die afzonderlijk moeten worden geïnterpreteerd. Enerzijds maakte de behandeling prothetische functie mogelijk bij patiënten die anders geen gebitsprothese konden gebruiken. Anderzijds bleef de langetermijnoverleving van de implantaten beperkt.
Daarmee levert het onderzoek longitudinale gegevens die bijdragen aan een beter begrip van zowel de functionele waarde als de langetermijnbeperkingen van mandibulaire rehabilitatie met subperiostale implantaten.
11. Redactionele conclusie
Deze prospectieve studie biedt langetermijngegevens over mandibulaire rehabilitatie met subperiostale implantaten. De overleving daalde van 79% na 10 jaar tot 60% na 15 jaar, terwijl implantaatverliezen gedurende de follow-up bleven optreden. Tegelijkertijd bood de behandeling prothetische functie aan patiënten die anders geen gebitsprothese konden gebruiken. De resultaten benadrukken daarmee het belang om functioneel voordeel en langdurige implantaatoverleving afzonderlijk te beoordelen.
