Leczenie mikrognacji u pacjenta z bezzębną szczęką za pomocą strzałkowej osteotomii rozszczepiającej żuchwy oraz implantu podokostnowego unieruchomionego śrubami przezzczękowymi

Kiyokawa, M. Kiyokawa, T. Nakano, Y. Tai, S. Tanaka, Y. Inoue, H. Yanaga

Full text link: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/11314123/

Leczenie mikrognacji u pacjenta z bezzębną szczęką za pomocą strzałkowej osteotomii rozszczepiającej żuchwy oraz implantu podokostnowego unieruchomionego śrubami przezzczękowymi

1. Piśmiennictwo naukowe

• Tytuł badania: Treatment of micrognathia with edentulous maxilla by sagittal split mandibular osteotomy and a subperiosteal implant immobilized with transmaxillary screws
• Autorzy: Kiyokawa, M. Kiyokawa, T. Nakano, Y. Tai, S. Tanaka, Y. Inoue, H. Yanaga
• Czasopismo naukowe: Nie podano w dostarczonych materiałach.
• Rok publikacji: 2000
• PMID: 11314123
• DOI:1097/00001665-200011020-00008

2. Kontekst naukowy

Publikacja przedstawia szczególnie złożony przypadek rekonstrukcji szczękowo-twarzowej, w którym znaczna hipoplazja żuchwy współistniała z całkowitym bezzębiem szczęki oraz resorpcją kości wyrostka zębodołowego. U opisanego pacjenta zaburzenia anatomiczne prowadziły do ciężkiej wady zgryzu, której towarzyszyły istotne ograniczenia czynnościowe dotyczące zarówno żucia, jak i artykulacji mowy.

Szczególną wartością opisanego postępowania jest połączenie rehabilitacji protetycznej szczęki z chirurgiczną korekcją położenia żuchwy. Implant podokostnowy został sztywno ustabilizowany na bezzębnej szczęce, a następnie włączony do planu leczenia ortognatycznego. Rekonstrukcja szczęki pełniła zatem nie tylko funkcję protetyczną, lecz również stanowiła stabilny punkt odniesienia i zakotwienia podczas korekcji relacji szczękowo-żuchwowej.

Przypadek ten ilustruje interdyscyplinarne podejście łączące implantologię, protetykę, chirurgię ortognatyczną oraz rekonstrukcję szczękowo-twarzową.

3. Cel badania

Celem publikacji było przedstawienie chirurgicznego i protetycznego leczenia pacjenta z ciężką mikrognacją współistniejącą z bezzębną szczęką oraz resorpcją kości wyrostka zębodołowego.

Strategia terapeutyczna obejmowała zastosowanie sztywno ustabilizowanego implantu podokostnowego w szczęce oraz wykonanie strzałkowej osteotomii żuchwy z jej wysunięciem. Rekonstrukcja implantoprotetyczna szczęki została wykorzystana jako punkt odniesienia i zakotwienia podczas korekcji wzajemnej relacji szczęki i żuchwy.

4. Metodyka

Na podstawie dostępnych informacji publikację należy zakwalifikować jako opis pojedynczego przypadku klinicznego. Dotyczył on 42-letniego mężczyzny ze znaczną hipoplazją żuchwy, bezzębną szczęką z resorpcją kości wyrostka zębodołowego oraz ciężką wadą zgryzu.

Na bezzębnej szczęce umieszczono implant podokostnowy, który został sztywno ustabilizowany za pomocą pięciu śrub przezzczękowych. Następnie do implantu zamocowano uzupełnienie protetyczne.

Nieprawidłowe położenie żuchwy skorygowano poprzez osteotomię strzałkową i jej wysunięcie. Rekonstrukcja implantoprotetyczna szczęki służyła podczas zabiegu jako punkt odniesienia i zakotwienia. Następnie wykonano unieruchomienie międzyszczękowe.

Dostępne streszczenie przedstawia obserwację pooperacyjną trwającą 18 miesięcy. Formalnie określone pierwszorzędowe lub drugorzędowe punkty końcowe nie zostały podane.

5. Główne wyniki

Przebieg pooperacyjny w dostępnym okresie obserwacji został określony jako korzystny. Połączone leczenie chirurgiczne i protetyczne wiązało się z wyraźną poprawą wyglądu twarzy oraz odzyskaniem funkcji, które przed zabiegiem były istotnie zaburzone.

Przed rozpoczęciem leczenia stopień zaburzeń szczękowo-żuchwowych uniemożliwiał pacjentowi spożywanie zwykłych pokarmów i znacząco utrudniał normalną rozmowę. Po przeprowadzonym leczeniu pacjent odzyskał możliwość przyjmowania normalnej diety oraz prawidłowego porozumiewania się.

Po 18 miesiącach od operacji autorzy nie odnotowali powikłań ani nawrotu wady zgryzu związanego z cofnięciem żuchwy.

Wyniki te wskazują na zadowalającą stabilność kliniczną w opisanym przypadku w okresie objętym obserwacją. W dostępnym streszczeniu nie przedstawiono jednak ilościowych pomiarów zmian szkieletowych, stabilności implantu ani parametrów funkcjonowania rekonstrukcji protetycznej.

6. Analiza kliniczna

Najbardziej charakterystycznym aspektem klinicznym tej publikacji jest włączenie rekonstrukcji szczęki do strategii leczenia ortognatycznego. W przypadku całkowicie bezzębnej szczęki z resorpcją kości autorzy uzyskali sztywną konstrukcję dzięki zastosowaniu implantu podokostnowego stabilizowanego śrubami przezzczękowymi. Konstrukcja ta mogła następnie zostać wykorzystana podczas korekcji położenia żuchwy.

Implant pełnił więc w opisanym przypadku podwójną funkcję. Z jednej strony stanowił element rehabilitacji protetycznej bezzębnej szczęki, z drugiej natomiast zapewniał stabilny punkt odniesienia i zakotwienia podczas wysunięcia żuchwy.

Istotne znaczenie kliniczne ma również opisany wynik funkcjonalny. Po 18 miesiącach nie stwierdzono powikłań ani ponownego pojawienia się wady zgryzu wskutek cofnięcia żuchwy. Jednocześnie poprawa funkcji żucia i mowy umożliwiła pacjentowi powrót do normalnego odżywiania i komunikacji.

Wyniki należy jednak interpretować ostrożnie. Publikacja dotyczy tylko jednego pacjenta, dlatego dokumentuje przede wszystkim techniczną i kliniczną wykonalność zastosowanego rozwiązania. Nie pozwala ocenić przewidywalności wyników, powtarzalności metody ani jej ewentualnej przewagi nad innymi strategiami terapeutycznymi.

Z punktu widzenia praktyki klinicznej przypadek podkreśla przede wszystkim znaczenie zintegrowanego planowania chirurgicznego i protetycznego w sytuacji współistnienia ciężkiej deformacji szkieletowej, całkowitego bezzębia i resorpcji kości wyrostka zębodołowego.

7. Zastosowanie kliniczne

Opisane postępowanie dotyczy bardzo specyficznej sytuacji rekonstrukcyjnej: całkowitego bezzębia szczęki z resorpcją kości wyrostka zębodołowego, współistniejącego z ciężką hipoplazją żuchwy i znacznym zaburzeniem relacji szczękowo-żuchwowej.

Znaczenie kliniczne tej metody wynika przede wszystkim z połączenia rekonstrukcji szczękowo-twarzowej, chirurgii ortognatycznej i rehabilitacji implantoprotetycznej. W przedstawionym przypadku sztywno ustabilizowany implant podokostnowy umożliwił uzyskanie stabilnej konstrukcji szczęki, którą można było również wykorzystać podczas repozycji żuchwy.

Dostępne dane nie pozwalają jednak określić ogólnych wskazań, przeciwwskazań ani kryteriów kwalifikacji pacjentów do takiego postępowania. Na podstawie pojedynczego przypadku nie można również wykazać przewagi tej strategii nad innymi metodami rekonstrukcyjnymi.

8. Poziom dowodów, ograniczenia i przejrzystość

Publikacja stanowi opis przypadku pojedynczego pacjenta, dlatego jej poziom dowodów naukowych jest niski. Jej wartość polega przede wszystkim na udokumentowaniu technicznej wykonalności określonej strategii rekonstrukcyjnej oraz przebiegu klinicznego u konkretnego pacjenta.

Brak grupy kontrolnej lub porównawczej uniemożliwia ocenę przewagi, równoważności czy względnego bezpieczeństwa tej metody w stosunku do innych sposobów leczenia. Okres obserwacji wynosił 18 miesięcy, dlatego dostarczone informacje nie pozwalają ocenić długoterminowej stabilności korekcji szkieletowej, implantu ani rekonstrukcji protetycznej.

W dostępnym streszczeniu nie przedstawiono również standaryzowanych ilościowych kryteriów oceny wyników.

Konflikty interesów lub powiązania z producentami implantów: w dostarczonych materiałach nie zawarto informacji na ten temat. Nie można zatem potwierdzić ani wykluczyć ich występowania.

9. Kluczowe informacje z badania

• Rodzaj badania: Opis przypadku klinicznego.
• Poziom dowodów: Niski; dane opisowe dotyczące pojedynczego przypadku.
• Populacja: Jeden 42-letni mężczyzna.
• Liczba pacjentów lub implantów: 1 pacjent; opisano 1 implant podokostnowy.
• Okres obserwacji: 18 miesięcy.
• Główny oceniany punkt końcowy: Nie został formalnie określony w dostępnym streszczeniu; opisano przebieg kliniczny, poprawę funkcjonalną oraz stabilność korekcji.
• Główny wynik: Korzystny przebieg pooperacyjny, poprawa funkcjonalna oraz brak zgłoszonych powikłań i nawrotu wady zgryzu związanego z cofnięciem żuchwy po 18 miesiącach.
• Wniosek naukowy: Połączone leczenie chirurgiczne i implantoprotetyczne przyniosło korzystny wynik kliniczny u opisanego pacjenta.
• Główne ograniczenia: Pojedynczy przypadek, brak grupy porównawczej, brak szczegółowych ilościowych parametrów oceny oraz brak danych z dłuższego okresu obserwacji w dostarczonych materiałach.

10. Znaczenie naukowe

Głównym wkładem tej publikacji jest udokumentowanie indywidualnie zaplanowanego rozwiązania zastosowanego w szczególnie złożonej sytuacji rekonstrukcyjnej w obrębie części twarzowej czaszki. Przypadek pokazuje, w jaki sposób sztywno ustabilizowany implant podokostnowy mógł zostać wykorzystany zarówno w rehabilitacji bezzębnej, zresorbowanej szczęki, jak i w chirurgicznej korekcji znacznej deformacji żuchwy.

Na uwagę zasługuje podwójna rola rekonstrukcji szczęki: stanowiła ona element rehabilitacji protetycznej, a jednocześnie zapewniała stabilną strukturę wykorzystywaną podczas korekcji relacji szczękowo-żuchwowej.

Z perspektywy medycyny opartej na dowodach publikację należy traktować przede wszystkim jako opisową demonstrację wykonalności klinicznej. Nie dostarcza ona danych dotyczących wskaźników przeżycia implantów, wyników porównawczych ani rezultatów w większej populacji. Ocena powtarzalności i długoterminowej stabilności tego podejścia wymagałaby większych grup pacjentów, standaryzowanych kryteriów oceny oraz dłuższej obserwacji.

11. Wnioski redakcyjne

Opisany przypadek przedstawia interdyscyplinarne podejście do leczenia ciężkiej mikrognacji współistniejącej z całkowitym bezzębiem i resorpcją szczęki. Połączenie implantu podokostnowego stabilizowanego śrubami przezzczękowymi ze strzałkową osteotomią żuchwy wiązało się u tego pacjenta z korzystnym wynikiem funkcjonalnym i poprawą wyglądu twarzy, utrzymującymi się w 18-miesięcznej obserwacji.

Ze względu na niski poziom dowodów publikację należy traktować jako dokumentację wykonalności złożonej strategii rekonstrukcyjnej, a nie jako potwierdzenie skuteczności uniwersalnego protokołu terapeutycznego.