Rola indywidualnie projektowanych implantów podokostnowych w rehabilitacji zanikowych szczęk i żuchwy – opis przypadku

David Faustino Ângelo, José Ricardo Vieira Ferreira

Full text link: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33708606/

Rola indywidualnie projektowanych implantów podokostnowych w rehabilitacji zanikowych szczęk i żuchwy – opis przypadku

1. Dane bibliograficzne

• Tytuł: The Role of Custom-made Subperiosteal Implants for Rehabilitation of Atrophic Jaws – A Case Report
• Autorzy: David Faustino Ângelo, José Ricardo Vieira Ferreira
• Czasopismo naukowe: Annals of Maxillofacial Surgery
• Rok publikacji: 2021
• DOI:4103/ams.ams_263_20

2. Tło naukowe

Rehabilitacja implantologiczna znacznie zanikłych szczęk i żuchwy pozostaje jednym z największych wyzwań współczesnej implantologii stomatologicznej oraz chirurgii jamy ustnej. W przypadkach znacznego niedoboru tkanki kostnej zastosowanie konwencjonalnych implantów śródkostnych często wymaga wcześniejszych procedur augmentacji kości, co zwiększa stopień złożoności leczenia oraz wydłuża cały proces terapeutyczny.

Rozwój cyfrowego planowania leczenia i technologii indywidualnego projektowania implantów przyczynił się do ponownego zainteresowania implantami podokostnowymi. W przeciwieństwie do klasycznych implantów śródkostnych są one projektowane zgodnie z anatomią konkretnego pacjenta i mogą stanowić alternatywę w przypadkach zaawansowanego zaniku kości. W przedstawionym opisie przypadku autorzy omawiają zastosowanie takiego rozwiązania u pacjenta z ciężkim zanikiem obu łuków kostnych po niepowodzeniu wcześniejszej rehabilitacji protetycznej opartej na implantach, poszerzając dyskusję nad możliwościami leczenia najbardziej wymagających przypadków klinicznych.

3. Cel badania

Celem niniejszego opisu przypadku było przedstawienie leczenia pacjenta z zaawansowanym zanikiem szczęk i żuchwy przy użyciu indywidualnie projektowanych implantów podokostnowych o innowacyjnej konstrukcji, łączącej podparcie podokostnowe z zakotwiczeniem śródkostnym. Autorzy chcieli zaprezentować potencjalne zastosowanie tej metody jako alternatywy terapeutycznej u starannie wyselekcjonowanych pacjentów, u których klasyczna rehabilitacja z wykorzystaniem implantów śródkostnych jest utrudniona lub zakończyła się niepowodzeniem. W dostępnym streszczeniu nie przedstawiono dodatkowych celów badania.

4. Metodologia

Publikacja stanowi opis przypadku klinicznego (case report), czyli badanie obserwacyjne o ograniczonym poziomie wiarygodności naukowej, jednak przydatne do przedstawienia nowych koncepcji terapeutycznych.

Autorzy opisują leczenie 44-letniego mężczyzny z wrodzoną agenezją zębów. Pacjent był wcześniej rehabilitowany za pomocą stałej pracy protetycznej w żuchwie opartej na sześciu implantach według koncepcji All-on-6, jednak leczenie zakończyło się niepowodzeniem z powodu periimplantitis. Następnie przeprowadzono rehabilitację obu łuków kostnych z wykorzystaniem indywidualnie zaprojektowanych implantów podokostnowych.

Zgodnie z informacjami zawartymi w streszczeniu zastosowany projekt implantu łączy podparcie podokostnowe z zakotwiczeniem śródkostnym i umożliwił zastosowanie protokołu natychmiastowego obciążenia. W dostępnym abstrakcie nie przedstawiono jednak szczegółów dotyczących cyfrowego planowania, techniki chirurgicznej, procesu wytwarzania implantów, okresu obserwacji ani kryteriów oceny wyników leczenia.

5. Główne wyniki

Według autorów rehabilitacja obu łuków kostnych z zastosowaniem indywidualnie projektowanych implantów podokostnowych zakończyła się powodzeniem u opisanego pacjenta. W dostępnym streszczeniu nie odnotowano bezpośrednich powikłań ani niepowodzeń związanych z przeprowadzonym leczeniem.

Na podstawie tego doświadczenia klinicznego autorzy wskazują kilka potencjalnych korzyści wynikających z zastosowania tej metody u odpowiednio dobranych pacjentów. Zwracają uwagę na możliwość przeprowadzenia leczenia podczas jednego zabiegu chirurgicznego z natychmiastowym obciążeniem, potencjalne uproszczenie postępowania w porównaniu z procedurami wymagającymi augmentacji kości i implantacji śródkostnej oraz możliwość wykorzystania tej techniki jako rozwiązania ratunkowego po niepowodzeniu klasycznego leczenia implantologicznego.

Jednocześnie autorzy zachowują ostrożność w interpretacji uzyskanych obserwacji. Wyraźnie podkreślają, że przedstawione wnioski opierają się wyłącznie na jednym przypadku klinicznym oraz że konieczne są badania obejmujące większą liczbę pacjentów i dłuższy okres obserwacji, aby potwierdzić przedstawione hipotezy. W streszczeniu nie zamieszczono danych liczbowych dotyczących przeżywalności implantów, częstości powikłań ani innych obiektywnych parametrów klinicznych.

6. Analiza kliniczna

Przedstawiony opis przypadku wskazuje na potencjalną możliwość zastosowania indywidualnie projektowanych implantów podokostnowych u pacjentów z zaawansowanym zanikiem kości, u których konwencjonalna rehabilitacja implantologiczna jest szczególnie trudna do przeprowadzenia. Opisany pacjent charakteryzował się złożoną sytuacją kliniczną obejmującą wrodzoną agenezję zębów, znaczny zanik szczęki i żuchwy oraz niepowodzenie wcześniejszego leczenia implantologicznego spowodowane periimplantitis. W takich warunkach autorzy zdecydowali się na zastosowanie indywidualnie zaprojektowanych implantów podokostnowych dostosowanych do anatomii pacjenta.

Największą wartością naukową tej publikacji jest przedstawienie wykonalności nowoczesnej koncepcji terapeutycznej, a nie udowodnienie jej skuteczności klinicznej. Opisany projekt implantu łączy podparcie podokostnowe z zakotwiczeniem śródkostnym, pokazując, w jaki sposób współczesne technologie cyfrowego planowania i indywidualnego projektowania mogą nadać nowe zastosowanie klasycznej koncepcji implantów podokostnowych. Chociaż streszczenie nie zawiera szczegółowego opisu cyfrowego procesu planowania, publikacja wpisuje się w rozwój spersonalizowanych metod leczenia implantologicznego.

Autorzy sugerują, że takie rozwiązanie może ograniczyć konieczność wykonywania rozległych procedur augmentacji kości oraz umożliwić natychmiastowe obciążenie u odpowiednio dobranych pacjentów. Wskazują również na możliwość wykorzystania tej metody jako opcji ratunkowej po niepowodzeniu leczenia z zastosowaniem klasycznych implantów śródkostnych. Należy jednak podkreślić, że wszystkie te wnioski opierają się wyłącznie na obserwacji jednego przypadku klinicznego.

Brak danych ilościowych, grupy porównawczej oraz długoterminowej obserwacji znacząco ogranicza możliwość uogólnienia przedstawionych wyników. Z tego względu publikację należy traktować jako badanie eksploracyjne, które może stanowić inspirację do dalszych badań naukowych, lecz nie dostarcza wystarczających podstaw do formułowania jednoznacznych zaleceń klinicznych. Sami autorzy podkreślają konieczność przeprowadzenia badań obejmujących większe grupy pacjentów oraz dłuższy okres obserwacji.

7. Zastosowanie kliniczne

Na podstawie dostępnych informacji indywidualnie projektowane implanty podokostnowe mogą stanowić potencjalną opcję terapeutyczną dla starannie wyselekcjonowanych pacjentów z zaawansowanym zanikiem szczęki, żuchwy lub obu łuków kostnych. Metoda ta może być szczególnie rozważana w sytuacjach, w których zastosowanie konwencjonalnych implantów śródkostnych jest utrudnione lub gdy wcześniejsze leczenie implantologiczne zakończyło się niepowodzeniem.

Autorzy zwracają również uwagę na możliwość przeprowadzenia leczenia podczas jednego zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem natychmiastowego obciążenia, co potencjalnie mogłoby uprościć proces rehabilitacji u wybranych pacjentów. Należy jednak pamiętać, że przedstawione zastosowania wynikają wyłącznie z pojedynczego opisu przypadku i nie stanowią potwierdzonych wskazań klinicznych. Konieczne są dalsze badania o wyższym poziomie wiarygodności naukowej w celu określenia miejsca tej techniki we współczesnej implantologii stomatologicznej.

8. Poziom wiarygodności, ograniczenia i przejrzystość

Publikacja ma charakter opisu przypadku klinicznego (Case Report), co odpowiada niskiemu poziomowi dowodów naukowych. Chociaż przedstawia możliwość zastosowania innowacyjnego rozwiązania implantologicznego, nie pozwala na ocenę jego skuteczności, przewidywalności ani długoterminowych wyników klinicznych.

Interpretując przedstawione wyniki, należy uwzględnić kilka istotnych ograniczeń metodologicznych. Badanie obejmuje jednego pacjenta, nie zawiera grupy kontrolnej ani porównania z innymi metodami leczenia. Ponadto dostępne streszczenie nie przedstawia informacji dotyczących czasu obserwacji, obiektywnych parametrów oceny klinicznej, częstości powikłań ani przeżywalności implantów. Autorzy sami podkreślają, że do potwierdzenia przedstawionych obserwacji konieczne są badania obejmujące większą liczbę pacjentów oraz długoterminową obserwację.

W udostępnionych materiałach nie zamieszczono informacji dotyczących konfliktów interesów, finansowania badania ani powiązań autorów z producentami implantów.

9. Najważniejsze informacje o badaniu

• Rodzaj badania: Opis przypadku klinicznego (Case Report).
• Poziom dowodów naukowych: Niski (opisowa obserwacja kliniczna).
• Badana populacja: Jeden pacjent z wrodzoną agenezją zębów oraz zaawansowanym zanikiem szczęki i żuchwy.
• Liczba pacjentów:
• Liczba implantów: Nie określono w dostępnych materiałach.
• Okres obserwacji: Nie określono w dostępnych materiałach.
• Główny oceniany parametr: Możliwość przeprowadzenia rehabilitacji obu łuków kostnych z zastosowaniem indywidualnie projektowanych implantów podokostnowych z natychmiastowym obciążeniem.
• Najważniejszy wynik: U opisanego pacjenta uzyskano pomyślną rehabilitację implantologiczną z wykorzystaniem implantu łączącego podparcie podokostnowe z zakotwiczeniem śródkostnym.
• Wniosek naukowy: Autorzy sugerują, że indywidualnie projektowane implanty podokostnowe mogą stanowić alternatywną metodę leczenia u starannie wyselekcjonowanych pacjentów z zaawansowanym zanikiem kości lub po niepowodzeniu leczenia z użyciem implantów śródkostnych. Podkreślają jednak konieczność przeprowadzenia badań z większą liczbą pacjentów i dłuższym okresem obserwacji.
• Główne ograniczenia: Pojedynczy opis przypadku, brak grupy porównawczej, brak danych ilościowych oraz brak wyników długoterminowej obserwacji w dostępnym streszczeniu.

10. Znaczenie naukowe

Publikacja wpisuje się w rosnące zainteresowanie indywidualnie projektowanymi implantami podokostnowymi we współczesnej implantologii cyfrowej. Jej znaczenie naukowe nie polega na dostarczeniu ostatecznych dowodów potwierdzających skuteczność tej metody, lecz na przedstawieniu nowoczesnej koncepcji leczenia pacjentów z ciężkim zanikiem kości, u których standardowe procedury implantologiczne mogą być niewystarczające lub trudne do zastosowania.

Na szczególną uwagę zasługuje opis implantu łączącego podparcie podokostnowe z zakotwiczeniem śródkostnym. Rozwiązanie to pokazuje, w jaki sposób technologie CAD/CAM oraz indywidualne projektowanie implantów umożliwiają ponowne wykorzystanie klasycznych koncepcji implantologicznych z uwzględnieniem współczesnych możliwości planowania cyfrowego i precyzyjnego dopasowania do anatomii pacjenta.

Chociaż przedstawione dane ograniczają się do pojedynczego przypadku klinicznego, publikacja stanowi wartościowy punkt wyjścia do dalszych badań nad zastosowaniem spersonalizowanych implantów podokostnowych w złożonych rehabilitacjach implantologicznych. Autorzy słusznie podkreślają potrzebę prowadzenia badań prospektywnych obejmujących większe grupy pacjentów oraz długoterminową ocenę wyników leczenia.

11. Wnioski redakcyjne

Przedstawiony opis przypadku pokazuje możliwość zastosowania indywidualnie projektowanych implantów podokostnowych u pacjenta z zaawansowanym zanikiem szczęki i żuchwy po niepowodzeniu wcześniejszej rehabilitacji implantologicznej. Uzyskany wynik kliniczny wskazuje na potencjał tej metody w wybranych, szczególnie wymagających przypadkach. Ze względu jednak na niski poziom dowodów naukowych oraz brak danych z długoterminowej obserwacji przedstawione wyniki należy interpretować z ostrożnością. Publikacja stanowi przede wszystkim wartościowy wkład w rozwój spersonalizowanej implantologii i podkreśla potrzebę dalszych badań klinicznych pozwalających określić bezpieczeństwo, przewidywalność i miejsce tej metody we współczesnej praktyce implantologicznej.