Wykonanie protezy typu overdenture na implantach podokostnowych z wykorzystaniem istniejących indywidualnych belek Doldera

Cassandra Mitchell, Kurt Metzler, Courtney S. Babb, Mario F. Romero

Full text link: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/35749245/

Wykonanie protezy typu overdenture na implantach podokostnowych z wykorzystaniem istniejących indywidualnych belek Doldera

1. Dane bibliograficzne

• Tytuł badania: Subperiosteal Implant Overdenture Fabrication Using Existing Custom Dolder Bar Attachments
• Autorzy: Cassandra Mitchell, Kurt Metzler, Courtney S. Babb, Mario F. Romero
• Czasopismo naukowe: Nie podano w udostępnionych materiałach.
• Rok publikacji: Nie podano w udostępnionych materiałach.
• DOI: Nie podano w udostępnionych materiałach.
• PMID: 35749245

2. Tło naukowe

Współczesna implantologia stomatologiczna opiera się przede wszystkim na implantach śródkostnych, które stanowią obecnie standard leczenia bezzębnych pacjentów wymagających rehabilitacji protetycznej. Nadal jednak spotyka się osoby leczone wiele lat temu z zastosowaniem implantów podokostnowych, u których zachodzi konieczność wykonania nowych uzupełnień protetycznych przy zachowaniu funkcjonującej infrastruktury implantologicznej. Takie przypadki wymagają indywidualnego podejścia, zwłaszcza gdy zastosowano niestandardowe elementy retencyjne, których wymiana może być utrudniona.

Niniejszy opis przypadku koncentruje się na zachowawczym postępowaniu protetycznym, którego celem jest odtworzenie funkcji i estetyki bez ingerencji w istniejące implanty. Publikacja pokazuje, że odpowiednie wykorzystanie dotychczasowych elementów protetycznych może stanowić praktyczne rozwiązanie podczas długoterminowej opieki nad pacjentami z historycznymi systemami implantologicznymi.

3. Cel badania

Celem autorów było przedstawienie procesu wykonania nowej protezy typu overdenture u pacjenta z implantami podokostnowymi funkcjonującymi od wielu lat, z jednoczesnym zachowaniem istniejących, indywidualnie wykonanych belek Doldera. Dodatkowo opisano wykorzystanie dotychczasowych protez jako punktu odniesienia umożliwiającego zachowanie ustalonej wysokości zwarcia oraz istniejącego schematu okluzji.

4. Metodologia

Publikacja ma charakter opisu przypadku klinicznego.

Autorzy przedstawiają leczenie pacjenta, którego implanty podokostnowe pozostawały czynne przez około 30 lat. Aktualnie użytkowane protezy posłużyły jako wzorzec do zachowania pionowego wymiaru zwarcia oraz dotychczasowego schematu okluzyjnego. Starszy komplet protez wykorzystano jako podstawę rejestracyjną, co umożliwiło ponowne zastosowanie istniejących, indywidualnych belek Doldera.

W celu poprawy estetyki dobrano nowe zęby protetyczne oraz zmodyfikowano ich ustawienie, aby uzyskać lepsze podparcie wargi.

Dostępny abstrakt nie zawiera dodatkowych informacji dotyczących metod oceny, okresu obserwacji ani szczegółowych kryteriów analizy wyników.

5. Główne wyniki

Zastosowane postępowanie umożliwiło wykonanie nowej protezy typu overdenture przy zachowaniu dotychczasowych implantów podokostnowych oraz istniejących belek Doldera.

Według autorów wykorzystanie wcześniejszych protez jako odniesienia ułatwiło odtworzenie dotychczasowych relacji okluzyjnych podczas wykonywania nowej pracy protetycznej. Wprowadzenie nowych zębów protetycznych oraz zmiana ich ustawienia pozwoliły poprawić estetykę twarzy i podparcie warg.

Pacjent był zadowolony zarówno z efektu funkcjonalnego, jak i estetycznego. W udostępnionym streszczeniu nie przedstawiono jednak danych liczbowych, analiz statystycznych, informacji dotyczących powikłań ani wyników długoterminowej obserwacji klinicznej.

6. Analiza kliniczna

Opisany przypadek podkreśla, że implantologia obejmuje nie tylko wszczepianie nowych implantów, lecz również długofalowe utrzymanie i modernizację wcześniej wykonanych rekonstrukcji protetycznych. Pacjenci z implantami podokostnowymi, choć obecnie stanowią niewielką grupę, nadal wymagają indywidualnie zaplanowanego leczenia protetycznego.

Najważniejszym aspektem tej publikacji jest zachowawcze podejście do rehabilitacji. Ponowne wykorzystanie indywidualnych belek Doldera pozwoliło zachować sprawdzone elementy retencyjne, a wykorzystanie dotychczasowych protez jako punktu odniesienia umożliwiło utrzymanie wcześniej ustalonych parametrów zwarcia.

Autorzy zwracają również uwagę na znaczenie estetyki podczas wymiany protezy. Odpowiedni dobór i ustawienie nowych zębów protetycznych poprawiły podparcie tkanek miękkich bez konieczności ingerencji w istniejącą konstrukcję implantologiczną.

Ze względu na fakt, że publikacja opisuje jedynie pojedynczy przypadek kliniczny, przedstawione wyniki nie mogą być uogólniane. Dostępne dane nie pozwalają ocenić długoterminowej skuteczności tej metody ani porównać jej z innymi rozwiązaniami protetycznymi.

7. Zastosowania kliniczne

Opisane postępowanie może znaleźć zastosowanie u pacjentów posiadających nadal funkcjonujące implanty podokostnowe wymagające wymiany uzupełnienia protetycznego.

Potencjalne zastosowania obejmują:

• wykonanie nowej protezy typu overdenture na istniejących implantach podokostnowych;
• ponowne wykorzystanie indywidualnych belek Doldera, jeśli pozostają one sprawne klinicznie;
• wykorzystanie wcześniejszych protez jako odniesienia do zachowania pionowego wymiaru zwarcia i schematu okluzyjnego;
• poprawę estetyki oraz podparcia warg bez konieczności wymiany infrastruktury implantologicznej.

Dostępne informacje nie pozwalają jednak rozszerzyć tych obserwacji na inne sytuacje kliniczne.

8. Poziom dowodów naukowych, ograniczenia i przejrzystość

Publikacja stanowi opis przypadku klinicznego, co odpowiada niskiemu poziomowi dowodów naukowych.

Wiarygodność przedstawionych wyników jest ograniczona ze względu na analizę pojedynczego pacjenta, brak grupy porównawczej oraz brak danych ilościowych i długoterminowej obserwacji przedstawionych w streszczeniu.

Ograniczenia metodologiczne nie zostały szczegółowo opisane w dostępnych materiałach, jednak wynikają z charakteru opisywanego badania.

W udostępnionych informacjach nie zamieszczono danych dotyczących konfliktów interesów ani źródeł finansowania.

Dlatego przedstawione wyniki należy traktować jako opis możliwego postępowania klinicznego, a nie jako potwierdzenie skuteczności określonego protokołu terapeutycznego.

9. Najważniejsze informacje

• Rodzaj badania: Opis przypadku klinicznego.
• Poziom dowodów:
• Badana populacja: Jeden pacjent.
• Liczba pacjentów:
• Czas funkcjonowania implantów: Około 30 lat.
• Okres obserwacji: Nie podano w udostępnionych materiałach.
• Główny oceniany parametr: Wykonanie nowej protezy typu overdenture z zachowaniem istniejących belek Doldera.
• Główny wynik: Skuteczna rehabilitacja protetyczna z satysfakcją pacjenta dotyczącą funkcji i estetyki.
• Wniosek naukowy: W opisanym przypadku ponowne wykorzystanie indywidualnych belek Doldera było technicznie możliwe podczas wykonania nowej protezy typu overdenture.
• Ograniczenia: Pojedynczy przypadek, brak danych ilościowych, brak grupy kontrolnej oraz brak szczegółowej obserwacji długoterminowej.

10. Znaczenie naukowe

Pomimo ograniczeń charakterystycznych dla opisu przypadku publikacja wnosi wartościowe informacje dotyczące długoterminowej opieki nad pacjentami z historycznymi implantami podokostnowymi. Chociaż obecnie takie rozwiązania są spotykane rzadko, nadal istnieje potrzeba opracowywania skutecznych metod odnowy ich rehabilitacji protetycznej.

Praca pokazuje, że zachowanie funkcjonujących elementów protetycznych może stanowić rozsądną alternatywę dla ich całkowitej wymiany w odpowiednio dobranych przypadkach klinicznych. Nie stanowi jednak podstawy do formułowania ogólnych zaleceń terapeutycznych i powinna być traktowana jako wartościowy opis doświadczenia klinicznego wymagający potwierdzenia w badaniach o wyższym poziomie wiarygodności.

11. Wnioski redakcyjne

Przedstawiony opis przypadku dokumentuje zachowawcze podejście do rehabilitacji protetycznej pacjenta z długo funkcjonującymi implantami podokostnowymi. Ponowne wykorzystanie istniejących belek Doldera umożliwiło wykonanie nowej protezy typu overdenture przy zachowaniu dotychczasowej konstrukcji implantologicznej oraz poprawie efektu estetycznego. Ze względu na niski poziom dowodów naukowych oraz brak danych z obserwacji długoterminowej wyniki należy interpretować jako interesujący przykład kliniczny, a nie jako potwierdzenie skuteczności uniwersalnego protokołu leczenia.