Virtueel geplande subperiostale implantaten: follow-up na 3 jaar. Praktische tips en technische aanbevelingen voor een optimale klinische behandeling

Paolo Cariati, Fernando Pérez Salazar, Lydia Fraile Ruíz, Carlos Hugo Martínez Martínez, Ildefonso Martinez Lara

Full text link: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/40835492/

Virtueel geplande subperiostale implantaten: follow-up na 3 jaar. Praktische tips en technische aanbevelingen voor een optimale klinische behandeling

1. Wetenschappelijke referentie

• Titel van de studie: Virtual surgical planned subperiosteal implants. 3 years of follow up. Tips and tricks for a proper management
• Auteurs: Paolo Cariati, Fernando Pérez Salazar, Lydia Fraile Ruíz, Carlos Hugo Martínez Martínez, Ildefonso Martinez Lara
• Wetenschappelijk tijdschrift: Journal of Cranio-Maxillofacial Surgery
• Jaar van publicatie: 2025
• DOI: 10.1016/j.jcms.2025.08.008

2. Wetenschappelijke achtergrond

Ernstige maxillaire atrofie behoort tot de meest uitdagende situaties binnen de orale implantologie en de implantaatgedragen orale revalidatie. Wanneer het botvolume sterk is afgenomen, zijn conventionele behandelingen doorgaans afhankelijk van botopbouw of bottransplantaties. Deze procedures brengen vaak een hogere chirurgische belasting, langere genezingstijden en soms algemene anesthesie met zich mee. Niet alle patiënten zijn echter bereid een dergelijk behandeltraject te ondergaan.

De opkomst van digitale workflows, virtuele chirurgische planning en CAD/CAM-technologie heeft geleid tot een hernieuwde belangstelling voor patiëntspecifieke subperiostale implantaten. Door implantaten op maat te ontwerpen op basis van de individuele anatomie ontstaat een alternatief voor geselecteerde patiënten met uitgesproken maxillaire atrofie. Deze studie onderzoekt de klinische resultaten van deze aanpak na een follow-up van drie jaar en bespreekt daarnaast technische aanbevelingen die volgens de auteurs kunnen bijdragen aan een voorspelbare chirurgische uitvoering.

3. Doel van de studie

Het primaire doel van deze studie was het evalueren van de klinische resultaten na drie jaar van digitaal ontworpen, patiëntspecifieke subperiostale implantaten bij patiënten met ernstige maxillaire atrofie die conventionele implantaattherapie of botaugmentatie hadden afgewezen.

Daarnaast wilden de auteurs de tijdens de follow-up opgetreden complicaties analyseren en praktische chirurgische aanbevelingen formuleren om de behandeluitvoering verder te optimaliseren.

4. Methodologie

Deze studie betreft een retrospectieve casusreeks.

Twaalf patiënten met een maxillaire atrofie van klasse V of VI volgens de classificatie van Cawood en Howell werden geïncludeerd. Alle patiënten hadden afgezien van conventionele implantaten of bottransplantaties.

De chirurgische planning werd uitgevoerd met behulp van computertomografie en intra-orale scans, waarmee patiëntspecifieke subperiostale implantaatframes werden ontworpen. Na de osteotomie werden deze constructies gefixeerd met zelftappende schroeven. Alle behandelingen vonden plaats onder lokale anesthesie, waarna binnen 24 uur een directe prothetische belasting werd gerealiseerd.

De belangrijkste uitkomstmaten waren de implantaatoverleving na drie jaar en de frequentie van postoperatieve complicaties. Verdere methodologische details worden in de beschikbare samenvatting niet vermeld.

5. Belangrijkste resultaten

Bij alle twaalf patiënten kon de geplande onmiddellijke prothetische rehabilitatie binnen 24 uur na de chirurgische ingreep succesvol worden uitgevoerd.

Gedurende de follow-up traden complicaties op bij vier patiënten. Twee patiënten ontwikkelden een blootstelling van het implantaatframe, die conservatief werd behandeld. Bij één patiënt die anticoagulantia gebruikte, trad een postoperatieve bloeding op. Daarnaast werd één implantaatverlies vastgesteld als gevolg van onvoldoende botmodellering; dit probleem kon met een revisie-ingreep succesvol worden gecorrigeerd.

Na drie jaar bedroeg de gerapporteerde implantaatoverleving 91,7%.

Hoewel complicaties voorkwamen bij ongeveer een derde van de patiënten, geven de auteurs aan dat deze doorgaans beheersbaar waren en de langetermijnfunctie in de meeste gevallen niet wezenlijk hebben beïnvloed.

6. Klinische analyse

Deze casusreeks levert aanvullende klinische gegevens over de toepassing van digitaal ontworpen subperiostale implantaten bij patiënten met een uitgesproken maxillaire atrofie die conventionele reconstructieve behandelingen afwijzen.

De studie laat zien dat een combinatie van virtuele chirurgische planning, patiëntspecifieke implantaatproductie en onmiddellijke prothetische belasting technisch uitvoerbaar kan zijn bij complexe anatomische situaties. Daarnaast onderstrepen de auteurs het belang van een nauwkeurige chirurgische uitvoering door praktische aanbevelingen te doen, waaronder het vermijden van laterale incisies, het gebruik van twee chirurgische geleiders en het vooraf boren van geleidingsgaten. Deze aanbevelingen zijn gebaseerd op de ervaringen binnen deze patiëntengroep.

De resultaten moeten echter met de nodige voorzichtigheid worden geïnterpreteerd. Door het retrospectieve karakter van de studie, de beperkte steekproefomvang en het ontbreken van een controlegroep kunnen geen uitspraken worden gedaan over de superioriteit van deze techniek ten opzichte van botaugmentatie of andere implantologische behandelmethoden. De studie toont vooral aan dat deze behandelingsstrategie klinisch haalbaar lijkt bij zorgvuldig geselecteerde patiënten, maar vormt geen definitief bewijs voor bredere toepassing.

7. Klinische toepassingen

De bevindingen kunnen relevant zijn voor patiënten met ernstige maxillaire atrofie die geen bottransplantatie, behandeling onder algehele anesthesie of langdurige genezingsprocedures wensen te ondergaan.

Daarnaast benadrukt de studie de mogelijke waarde van digitale implantaatplanning, geleide chirurgie, CAD/CAM-technologie en patiëntspecifieke subperiostale implantaten bij complexe implantologische rehabilitaties met onmiddellijke belasting. De beschreven technische aanbevelingen kunnen bijdragen aan een zorgvuldige uitvoering van vergelijkbare behandelingen, mits toegepast binnen dezelfde klinische context als die van de onderzochte patiëntengroep.

8. Bewijskracht, beperkingen en transparantie

Deze publicatie betreft een retrospectieve casusreeks en vertegenwoordigt daarmee een laag niveau van wetenschappelijk bewijs in vergelijking met gerandomiseerde klinische onderzoeken of systematische reviews.

Belangrijke methodologische beperkingen zijn de kleine onderzoekspopulatie, het ontbreken van een controlegroep en het retrospectieve onderzoeksdesign. Hierdoor is de generaliseerbaarheid van de resultaten beperkt en kunnen geen directe vergelijkingen worden gemaakt met alternatieve behandelmethoden.

In de beschikbare gegevens worden geen belangenconflicten of financiële banden met implantaatfabrikanten vermeld.

De resultaten dienen daarom te worden beschouwd als observationele klinische gegevens afkomstig uit een zorgvuldig geselecteerde patiëntengroep.

9. Belangrijkste punten van de studie

• Studietype: Retrospectieve casusreeks.
• Niveau van bewijs: Laag.
• Onderzoekspopulatie: Patiënten met maxillaire atrofie klasse V en VI volgens Cawood en Howell.
• Aantal patiënten: 12.
• Aantal implantaten: Niet vermeld in de beschikbare informatie.
• Follow-upduur: 3 jaar.
• Primaire uitkomstmaat: Implantaatoverleving en postoperatieve complicaties.
• Belangrijkste resultaat: Implantaatoverleving van 91,7% na drie jaar, met onmiddellijke prothetische belasting bij alle patiënten.
• Wetenschappelijke conclusie: Digitaal geplande, patiëntspecifieke subperiostale implantaten kunnen een behandelalternatief vormen voor zorgvuldig geselecteerde patiënten die conventionele reconstructieve behandelingen afwijzen, mits een nauwkeurige digitale planning en chirurgische uitvoering worden toegepast.
• Belangrijkste beperkingen: Kleine steekproef, retrospectief onderzoeksdesign en ontbreken van een controlegroep.

10. Wetenschappelijke impact

Deze studie draagt bij aan de groeiende klinische literatuur over de moderne toepassing van subperiostale implantaten binnen een volledig digitale behandelworkflow. De publicatie introduceert geen nieuw implantaatconcept, maar laat zien hoe virtuele planning en patiëntspecifieke productie een bestaande techniek opnieuw relevant maken voor complexe gevallen van ernstige maxillaire atrofie.

Naast de gerapporteerde klinische resultaten biedt de studie praktische chirurgische aanbevelingen die kunnen bijdragen aan de verdere verfijning van behandelprotocollen. Vanwege het beperkte bewijsniveau moeten deze bevindingen echter worden beschouwd als voorlopige klinische observaties. Grotere prospectieve studies met vergelijkende onderzoeksopzetten zijn noodzakelijk om de plaats van deze techniek binnen de hedendaagse implantologie verder te onderbouwen.

11. Redactionele conclusie

Deze retrospectieve casusreeks suggereert dat digitaal geplande, patiëntspecifieke subperiostale implantaten een haalbare behandelingsoptie kunnen zijn voor zorgvuldig geselecteerde patiënten met ernstige maxillaire atrofie die conventionele botopbouwprocedures afwijzen. De gerapporteerde resultaten na drie jaar en de praktische chirurgische aanbevelingen benadrukken het belang van een nauwkeurig digitaal behandelprotocol. Gezien het lage niveau van wetenschappelijk bewijs dienen de resultaten echter voorzichtig te worden geïnterpreteerd en bevestigd te worden door grotere gecontroleerde klinische studies.