Virtuele Chirurgische Planning en Gepersonaliseerd Subperiostaal Titanium Maxillair Implantaat (CSTMI) voor Driedimensionale Reconstructie en Tandheelkundige Implantaten van Maxillaire Defecten na Oncologische Resectie: Casusreeks

Jose Luís Cebrián Carretero, José Luis Del Castillo Pardo de Vera, Néstor Montesdeoca García, Pablo Garrido Martínez, Marta María Pampín Martínez, Iñigo Aragón Niño, Ignacio Navarro Cuéllar, Carlos Navarro Cuéllar

Full text links: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/35956210/

Virtuele Chirurgische Planning en Gepersonaliseerd Subperiostaal Titanium Maxillair Implantaat (CSTMI) voor Driedimensionale Reconstructie en Tandheelkundige Implantaten van Maxillaire Defecten na Oncologische Resectie: Casusreeks

1. Wetenschappelijke referentie

• Titel van de studie: Virtual Surgical Planning and Customized Subperiosteal Titanium Maxillary Implant (CSTMI) for Three Dimensional Reconstruction and Dental Implants of Maxillary Defects after Oncological Resection: Case Series
• Auteurs: Jose Luís Cebrián Carretero, José Luis Del Castillo Pardo de Vera, Néstor Montesdeoca García, Pablo Garrido Martínez, Marta María Pampín Martínez, Iñigo Aragón Niño, Ignacio Navarro Cuéllar, Carlos Navarro Cuéllar
• Wetenschappelijk tijdschrift: Journal of Clinical Medicine
• Jaar van publicatie: 2022
• DOI: 10.3390/jcm11154594

2. Wetenschappelijke context

De reconstructie van maxillaire defecten na tumorresectie blijft een van de grootste uitdagingen binnen de maxillofaciale chirurgie. Deze botdefecten kunnen belangrijke functionele gevolgen veroorzaken, waaronder stoornissen van de kauwfunctie, het slikken en de spraak, evenals een verandering van de projectie van het middengezicht. Conventionele reconstructietechnieken zijn voornamelijk gebaseerd op microvasculaire vrije lappen, prothetische obturatoren of bepaalde specifieke implantaatoplossingen.

De gelijktijdige restauratie van botvolume, gelaatsesthetiek en implantaatgedragen functie blijft echter complex. De opkomst van virtuele chirurgische planning, 3D-printing en CAD/CAM-technologieën heeft nieuwe perspectieven geopend binnen de orale chirurgie en implantologische revalidatie. In deze context lijken gepersonaliseerde subperiostale titaniumimplantaten een potentieel alternatief te vormen voor patiënten met complexe maxillaire reconstructies of situaties waarin conventionele benaderingen moeilijk uitvoerbaar zijn.

3. Doel van de studie

Het doel van de auteurs was het evalueren van de resultaten van de driedimensionale reconstructie van segmentale maxillaire defecten met behulp van gepersonaliseerde subperiostale titanium maxillaire implantaten (CSTMI), ontworpen via Virtuele Chirurgische Planning (VSP), STL-modellen en CAD/CAM-productie.

De studie had tevens tot doel de haalbaarheid te analyseren van een vaste implantaatgedragen revalidatie in combinatie met deze reconstructieve strategie bij patiënten die een oncologische resectie van de maxilla hadden ondergaan.

4. Methodologie

Dit betreft een retrospectieve casusreeks uitgevoerd tussen 2018 en 2021 in een Spaans ziekenhuiscentrum gespecialiseerd in orale en maxillofaciale chirurgie.

Vier patiënten met segmentale maxillaire defecten secundair aan een plaveiselcelcarcinoom van de maxilla werden geïncludeerd. Allen hadden reeds eerdere reconstructieve behandelingen ondergaan of bevonden zich in situaties die conventionele technieken bijzonder moeilijk maakten.

De planning was gebaseerd op computertomografische onderzoeken met hoge resolutie, driedimensionale digitale reconstructie van de resterende botstructuren, integratie van gegevens afkomstig van intra-orale scans en het gepersonaliseerde ontwerp van subperiostale implantaten vervaardigd uit titanium met behulp van CAD/CAM-technologie.

De klinische follow-up varieerde van 9 maanden tot 3 jaar en 2 maanden, met een gemiddelde van 1 jaar en 8 maanden. De evaluatiecriteria omvatten de genezing van de weke delen, implantaat- of prothetische complicaties, functionele resultaten en de door de patiënten gerapporteerde esthetische beoordeling.

5. Belangrijkste resultaten

Alle vier de patiënten ondergingen een gepersonaliseerde maxillaire reconstructie gevolgd door een vaste implantaatgedragen prothetische revalidatie. De maxillaire defecten hadden een lengte tussen 4,1 cm en 9,6 cm, met een gemiddelde van 7,1 cm. De verkregen verticale reconstructie varieerde van 9,3 mm tot 17,4 mm, met een gemiddelde van 13,17 mm.

Twee patiënten hadden vóór de plaatsing van de implantaten radiotherapie ondergaan. Ondanks de complexiteit van de behandelde situaties werden gedurende de follow-upperiode geen tekenen van infectie, dehiscentie van de weke delen, blootstelling van de titaniumstructuur of prothetisch falen gerapporteerd.

Postoperatieve onderzoeken bevestigden de correcte aanpassing van de implantaten aan de oorspronkelijke digitale planning. Alle patiënten bereikten een normale voedselinname en een als verstaanbaar beoordeelde spraak. De gerapporteerde esthetische resultaten werden in alle onderzochte gevallen als bevredigend beschouwd.

6. Klinische analyse

Deze publicatie illustreert de volledige integratie van de digitale workflow in complexe maxillofaciale reconstructie. Naast de eenvoudige plaatsing van een implantaat heeft de voorgestelde benadering tot doel tegelijkertijd het verloren botvolume, de prothetische ondersteuning en de projectie van het middelste derde deel van het gezicht te herstellen.

Het voornaamste klinische belang ligt in de mogelijkheid om een gepersonaliseerde oplossing te bieden aan patiënten met uitgebreide reconstructieve voorgeschiedenis of situaties waarin conventionele technieken hebben gefaald. In deze reeks hadden verschillende patiënten reeds microvasculaire reconstructies ondergaan die geen bevredigende functionele revalidatie mogelijk hadden gemaakt.

De studie suggereert eveneens dat CAD/CAM-technologie en virtuele chirurgische planning een nauwkeurige aanpassing van de implantaatstructuur aan de resterende botcontouren mogelijk maken. Deze precisie zou kunnen bijdragen aan het verminderen van bepaalde operatieve moeilijkheden die verband houden met complexe reconstructies.

Deze observaties moeten echter met voorzichtigheid worden geïnterpreteerd. De beperkte steekproefgrootte, het ontbreken van een vergelijkingsgroep en de relatief korte follow-up maken het niet mogelijk conclusies te trekken over de superioriteit van deze strategie ten opzichte van andere reconstructieve opties, zoals gevasculariseerde lappen of jukbeenimplantaten. De auteurs zelf benadrukken de noodzaak van prospectieve studies en langdurige follow-up alvorens klinische generalisaties te maken.

7. Klinische toepassingen

De gerapporteerde resultaten kunnen bijzonder interessant zijn in de volgende situaties:

• Maxillaire reconstructie na oncologische resectie.
• Complexe implantologische revalidatie na falen van eerdere reconstructieve technieken.
• Patiënten voor wie een microchirurgische reconstructie moeilijk of gecontra-indiceerd is.
• Gevallen die een gelijktijdig herstel van prothetische ondersteuning en gelaatsvolume vereisen.
• Gebruik van een digitale workflow die 3D-beeldvorming, virtuele planning en gepersonaliseerde CAD/CAM-productie integreert.
• Vaste implantaatgedragen revalidatie bij uitgebreide maxillaire defecten.

Deze toepassingen dienen echter te worden beschouwd binnen de methodologische beperkingen van deze casusreeks.

8. Bewijskracht, beperkingen en transparantie

Deze publicatie betreft een retrospectieve casusreeks, wat een beperkt niveau van bewijskracht vertegenwoordigt in vergelijking met gecontroleerde onderzoeken of grootschalige prospectieve studies.

De belangrijkste identificeerbare beperkingen zijn:

• zeer kleine steekproef (4 patiënten);
• ontbreken van een controlegroep;
• variabele follow-up afhankelijk van de patiënt;
• ontbreken van een directe vergelijking met andere reconstructieve methoden.

De auteurs geven aan dat geen externe financiering voor deze studie werd ontvangen en verklaren geen belangenconflicten te hebben.

De resultaten moeten daarom als voorlopig worden beschouwd en dienen voornamelijk als hypothesevormend materiaal voor toekomstig onderzoek.

9. Kernpunten van de studie

• Type studie: Retrospectieve casusreeks.
• Niveau van bewijskracht: Laag tot matig (casusreeks).
• Geanalyseerde populatie: 4 patiënten met plaveiselcelcarcinoom van de maxilla.
• Aantal patiënten: 4.
• Aantal implantaten: Tussen 4 en 6 implantaten afhankelijk van het geval.
• Duur van de follow-up: 9 maanden tot 3 jaar en 2 maanden (gemiddeld: 1 jaar en 8 maanden).
• Primair geëvalueerd criterium: Driedimensionale maxillaire reconstructie en vaste implantaatgedragen revalidatie.
• Belangrijkste resultaat: Functionele en esthetische revalidatie werd bereikt bij alle patiënten zonder gerapporteerde ernstige complicaties tijdens de follow-up.
• Wetenschappelijke conclusie: CSTMI kunnen een interessante reconstructieve alternatieve oplossing vormen voor bepaalde complexe maxillaire defecten.
• Mogelijke beperkingen: Kleine steekproef, ontbreken van controle, noodzaak van langetermijngegevens.

10. Wetenschappelijke impact

Deze studie draagt bij aan de opkomende literatuur over gepersonaliseerde subperiostale implantaten vervaardigd met digitale technologieën. Zij illustreert concreet de toepassing van virtuele planning en additieve productie op maxillofaciale reconstructie na oncologische chirurgie.

De belangrijkste bijdrage ligt in de demonstratie van de klinische haalbaarheid van een benadering die virtuele botreconstructie, gepersonaliseerde implantaatondersteuning en vaste prothetische revalidatie combineert in bijzonder complexe situaties.

Hoewel de steekproef beperkt is, ondersteunen de waargenomen resultaten de groeiende belangstelling voor geïndividualiseerde implantaatvoorzieningen bij de behandeling van maxillaire defecten. Deze publicatie draagt tevens bij aan de discussie over alternatieven voor conventionele reconstructies wanneer deze onmogelijk, onvoldoende of mislukt zijn.

Ten slotte opent zij de weg naar robuustere prospectieve studies die gericht zijn op het verduidelijken van de veiligheid en stabiliteit van deze hulpmiddelen op lange termijn.

11. Redactionele conclusie

Deze casusreeks belicht een innovatieve benadering van maxillaire reconstructie gebaseerd op digitale technologieën en gepersonaliseerde subperiostale titaniumimplantaten. De gerapporteerde resultaten tonen een gunstig functioneel en esthetisch herstel bij vier patiënten met complexe reconstructieve situaties. Het niveau van bewijskracht blijft echter beperkt en laat geen definitieve conclusies toe. Prospectieve studies met een groter aantal patiënten en een langere follow-up zullen noodzakelijk zijn om de plaats van deze strategie binnen de post-oncologische implantologische revalidatie te bevestigen.