Akumulacja biofilmu na pełnołukowych protezach wspartych na implantach podokostnowych: wpływ kształtu przęsła protetycznego

Pingyi Jia, Jingwen Yang

Full text link: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/38233257/

Akumulacja biofilmu na pełnołukowych protezach wspartych na implantach podokostnowych: wpływ kształtu przęsła protetycznego

1. Dane bibliograficzne

• Tytuł badania: Biofilm accumulation on complete arch subperiosteal implant-supported prostheses: Effect of pontic type
• Autorzy: Pingyi Jia, Jingwen Yang
• Czasopismo naukowe: The Journal of Prosthetic Dentistry
• Rok publikacji: 2024
• DOI:1016/j.prosdent.2023.12.015

2. Kontekst naukowy

Pełnołukowe rekonstrukcje protetyczne oparte na implantach podokostnowych stanowią jedną z możliwości leczenia pacjentów wymagających złożonej rehabilitacji implantologicznej. Oprócz zapewnienia stabilności mechanicznej i prawidłowej funkcji odbudowy protetycznej istotnym elementem długoterminowego powodzenia leczenia pozostaje skuteczna kontrola płytki bakteryjnej. Powierzchnia wewnętrzna protezy, przylegająca do tkanek miękkich, może tworzyć trudno dostępne obszary sprzyjające odkładaniu biofilmu.

Konstrukcja przęsła protetycznego może wpływać na możliwość oczyszczania tych powierzchni, jednak zależność pomiędzy jego kształtem a retencją biofilmu nie została dotychczas jednoznacznie określona. Niniejsze badanie eksperymentalne analizuje ten problem, dostarczając danych mogących mieć znaczenie podczas projektowania pełnołukowych rekonstrukcji implantoprotetycznych.

3. Cel badania

Celem tego badania in vitro była ocena zależności pomiędzy morfologią wewnętrznej powierzchni pełnołukowych protez wspartych na implantach podokostnowych a akumulacją biofilmu. Autorzy ocenili również, czy wysokość transmukozalna oraz odległość pomiędzy sąsiednimi implantami pozostają w związku z ilością zatrzymywanego biofilmu.

4. Metodyka

Badanie przeprowadzono jako eksperyment in vitro.

Wykonano 68 pełnołukowych protez wspartych na implantach podokostnowych, różniących się odległością pomiędzy implantami oraz zastosowanym kształtem przęsła protetycznego. Oceniono cztery typy przęseł: saddle (siodełkowe), flat (płaskie), scalloped (karbowane) oraz ovate (owoidalne).

W celu odtworzenia odkładania biofilmu na powierzchni wewnętrznej protez zastosowano zielony aerozol. Następnie przeprowadzono standaryzowane oczyszczanie z wykorzystaniem nici dentystycznej. Po zeskanowaniu protez skanerem wewnątrzustnym pozostałości barwnika poddano trójwymiarowej analizie makroskopowej, umożliwiającej określenie powierzchni retencji biofilmu. Dodatkowo zmierzono wysokość transmukozalną oraz odległości między implantami. Analizę statystyczną przeprowadzono z wykorzystaniem współczynnika korelacji Spearmana oraz modeli Generalized Estimating Equations (GEE), uwzględniających różne czynniki anatomiczne i protetyczne.

5. Główne wyniki

Analiza wykazała istotną statystycznie zależność pomiędzy wysokością transmukozalną a powierzchnią zajętą przez biofilm, przy współczynniku korelacji wynoszącym 0,208 (P < 0,001). Wynik ten wskazuje, że parametr anatomiczny może wpływać na retencję biofilmu w obrębie przęsła protetycznego.

Po uwzględnieniu analizowanych zmiennych modele GEE wykazały, że przęsła typu saddle zatrzymywały istotnie więcej biofilmu niż pozostałe oceniane kształty.

Natomiast przęsła płaskie (flat) oraz owoidalne (ovate) charakteryzowały się istotnie mniejszą retencją biofilmu. W dostępnych materiałach nie przedstawiono dodatkowych istotnych wyników dotyczących pozostałych analizowanych parametrów.

6. Analiza kliniczna

Badanie zwraca uwagę na znaczenie projektu uzupełnienia protetycznego nie tylko z punktu widzenia funkcji i estetyki, ale również możliwości utrzymania odpowiedniej higieny. Skuteczna kontrola biofilmu jest jednym z kluczowych elementów ograniczających ryzyko powikłań biologicznych wokół implantów.

W warunkach laboratoryjnych wykazano, że geometria przęsła wpływa na ilość pozostającego biofilmu po wykonaniu procedury oczyszczania. Uzyskane wyniki sugerują, że przęsła płaskie i owalne mogą ułatwiać usuwanie biofilmu w porównaniu z przęsłami siodełkowymi, które wykazywały większą retencję.

Zaobserwowana zależność pomiędzy wysokością transmukozalną a ilością biofilmu wskazuje również, że indywidualne warunki anatomiczne powinny być uwzględniane podczas planowania odbudowy protetycznej.

Należy jednak pamiętać, że badanie przeprowadzono w warunkach in vitro. Model eksperymentalny nie odzwierciedla w pełni środowiska jamy ustnej, obejmującego ślinę, mikrobiotę, obciążenia czynnościowe oraz indywidualne nawyki higieniczne pacjentów. W związku z tym wyniki stanowią cenne wskazówki projektowe, lecz wymagają potwierdzenia w badaniach klinicznych.

7. Zastosowanie kliniczne

Uzyskane wyniki mogą być pomocne podczas projektowania pełnołukowych rekonstrukcji protetycznych opartych na implantach podokostnowych, zwłaszcza gdy jednym z priorytetów jest zapewnienie łatwego dostępu do codziennej higieny.

W cyfrowych procesach projektowania oraz technologiach CAD/CAM odpowiedni dobór kształtu przęsła może sprzyjać poprawie możliwości oczyszczania powierzchni pod protezą. Informacje te mogą być przydatne dla implantologów, protetyków stomatologicznych, chirurgów stomatologicznych oraz techników dentystycznych uczestniczących w leczeniu pacjentów wymagających złożonych rekonstrukcji implantoprotetycznych.

Dostępne dane nie pozwalają jednak na przenoszenie tych wniosków na inne rodzaje uzupełnień implantoprotetycznych.

8. Poziom dowodów, ograniczenia i przejrzystość

Badanie ma charakter eksperymentalny in vitro, dlatego jego poziom dowodów należy uznać za przedkliniczny.

Praca została przeprowadzona w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych z zastosowaniem odpowiednich metod statystycznych. Jednocześnie model eksperymentalny nie odzwierciedla w pełni procesów biologicznych zachodzących w jamie ustnej.

Poza laboratoryjnym charakterem badania w dostępnych materiałach nie przedstawiono dodatkowych ograniczeń metodologicznych.

W udostępnionych informacjach nie podano danych dotyczących konfliktów interesów ani powiązań autorów z producentami wyrobów medycznych.

9. Kluczowe informacje

• Rodzaj badania: Badanie eksperymentalne in vitro.
• Poziom dowodów: Badanie przedkliniczne.
• Materiał badawczy: 68 pełnołukowych protez wspartych na implantach podokostnowych.
• Okres obserwacji: Nie dotyczy.
• Główny oceniany parametr: Akumulacja biofilmu w zależności od kształtu przęsła protetycznego.
• Najważniejszy wynik: Przęsła typu saddle wykazywały największą retencję biofilmu.
• Dodatkowy wynik: Przęsła flat i ovate charakteryzowały się istotnie mniejszą retencją biofilmu; wysokość transmukozalna była istotnie związana z akumulacją biofilmu.
• Wniosek naukowy: Kształt przęsła oraz wysokość transmukozalna wpływają na retencję biofilmu w warunkach zastosowanego modelu eksperymentalnego.
• Ograniczenia: Badanie in vitro; inne ograniczenia metodologiczne nie zostały opisane w dostępnym streszczeniu.

10. Znaczenie naukowe

Badanie poszerza wiedzę dotyczącą wpływu konstrukcji protetycznej na długoterminowe utrzymanie zdrowia tkanek okołowszczepowych. Podczas gdy wiele publikacji koncentruje się na aspektach biomechanicznych lub estetycznych, autorzy zwracają uwagę na znaczenie geometrii powierzchni wewnętrznej protezy dla skuteczności usuwania biofilmu.

Chociaż wyniki pochodzą z modelu laboratoryjnego, stanowią wartościową podstawę do dalszych badań klinicznych oceniających wpływ projektu przęsła na utrzymanie higieny i zdrowia tkanek wokół implantów. W ten sposób praca wnosi nowe informacje do procesu projektowania rekonstrukcji implantoprotetycznych, uwzględniającego zarówno funkcję, jak i łatwość utrzymania czystości.

11. Wniosek redakcyjny

Przedkliniczne badanie wykazało, że kształt przęsła protetycznego wpływa na retencję biofilmu na pełnołukowych protezach wspartych na implantach podokostnowych. W zastosowanym modelu laboratoryjnym przęsła płaskie i owalne zatrzymywały mniej biofilmu niż przęsła siodełkowe, a wysokość transmukozalna również była związana z wielkością retencji biofilmu. Chociaż wyniki wymagają potwierdzenia w badaniach klinicznych, podkreślają znaczenie projektowania uzupełnień protetycznych z uwzględnieniem możliwości skutecznej higieny.