Stała proteza żuchwy oparta na podokostnowym implancie wydrukowanym w technologii 3D: opis przypadku

Ayşe Rençber Kızılkaya, Aslı Sağsöz, Serkan Dündar, Alihan Bozoğlan, Nurullah Düger, Erhan Cahit Özcan

Full text link: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/38699946/

Stała proteza żuchwy oparta na podokostnowym implancie wydrukowanym w technologii 3D: opis przypadku

1. Dane bibliograficzne

• Tytuł badania: Mandibular Fixed Prosthesis With a 3D-Printed Subperiosteal Implant: A Case Report
• Autorzy: Ayşe Rençber Kızılkaya, Aslı Sağsöz, Serkan Dündar, Alihan Bozoğlan, Nurullah Düger, Erhan Cahit Özcan
• Czasopismo naukowe: Journal of Oral Implantology (nie zostało jednoznacznie wskazane w udostępnionych danych, jednak można je zidentyfikować na podstawie numeru DOI)
• Rok publikacji: 2024
• DOI:1563/aaid-joi-D-24-00045

2. Tło naukowe

Leczenie implantologiczne pacjentów z zaawansowanym zanikiem kości w odcinku bocznym żuchwy pozostaje jednym z największych wyzwań współczesnej chirurgii stomatologicznej. Ograniczona ilość tkanki kostnej często uniemożliwia zastosowanie klasycznych implantów śródkostnych, co zwykle wymaga wcześniejszej augmentacji kości. Takie postępowanie nie zawsze jest jednak akceptowane przez pacjentów i wiąże się z wydłużeniem całego procesu leczenia.

Rozwój cyfrowych technologii projektowania oraz wytwarzania implantów przyczynił się do ponownego zainteresowania indywidualnie projektowanymi implantami podokostnowymi. Wykorzystanie technologii CAD/CAM oraz druku 3D z metalu umożliwia wykonanie implantu dopasowanego do anatomii konkretnego pacjenta. Opisywany przypadek przedstawia zastosowanie tego rozwiązania w celu wykonania stałej rekonstrukcji protetycznej u pacjenta z częściowym bezzębiem i znacznym zanikiem kości żuchwy.

3. Cel badania

Celem autorów było przedstawienie rehabilitacji częściowo bezzębnej, zanikowej żuchwy z wykorzystaniem indywidualnie zaprojektowanych implantów podokostnowych. Badanie miało wykazać możliwość wykonania stałej odbudowy protetycznej przy zastosowaniu cyfrowego projektowania CAD/CAM oraz metalowego druku 3D u pacjenta, który nie wyraził zgody na zabieg augmentacji kości.

4. Metodologia

Publikacja ma charakter opisu przypadku klinicznego.

Leczeniu poddano 58-letniego pacjenta z zachowanym uzębieniem w przednim odcinku żuchwy oraz częściowym brakiem zębów w odcinku bocznym. Zastosowano dwa indywidualnie wykonane implanty podokostnowe, zaprojektowane cyfrowo przy użyciu technologii CAD/CAM i wykonane z tytanu spiekanego metodą druku 3D. Implanty wyposażono w uniwersalne zewnętrzne połączenie protetyczne.

Końcowym etapem leczenia było wykonanie stałej pracy protetycznej opartej na implantach.

Dostępny abstrakt nie zawiera informacji dotyczących czasu obserwacji, kryteriów oceny klinicznej ani szczegółów protokołu chirurgicznego i protetycznego.

5. Główne wyniki

Autorzy podają, że leczenie zakończyło się pomyślnym wykonaniem stałej rekonstrukcji protetycznej.

Opisany przypadek wskazuje, że indywidualnie zaprojektowany implant podokostnowy może umożliwić odbudowę protetyczną zanikowej żuchwy bez konieczności wcześniejszej augmentacji kości u pacjenta, który nie zaakceptował takiego leczenia. Autorzy zwracają również uwagę, że zastosowane rozwiązanie może uprościć cały proces terapeutyczny poprzez ograniczenie go do jednego etapu chirurgicznego, co potencjalnie skraca całkowity czas leczenia w porównaniu z klasycznym postępowaniem obejmującym odbudowę kości i późniejsze wszczepienie implantów śródkostnych.

W dostępnym streszczeniu nie przedstawiono danych liczbowych dotyczących przeżywalności implantów, powikłań biologicznych lub mechanicznych, wyników protetycznych ani obserwacji długoterminowej. Autorzy podkreślają konieczność przeprowadzenia badań obejmujących większą liczbę pacjentów oraz dłuższy okres obserwacji.

6. Analiza kliniczna

Najważniejszym przesłaniem tej publikacji jest potwierdzenie technicznej możliwości zastosowania indywidualnie projektowanych implantów podokostnowych wykonanych z wykorzystaniem nowoczesnych technologii cyfrowych. Połączenie planowania CAD/CAM z drukiem 3D umożliwia opracowanie implantu dostosowanego do anatomii pacjenta, co może stanowić interesującą alternatywę w przypadkach znacznego zaniku kości.

Z klinicznego punktu widzenia badanie pokazuje przede wszystkim wykonalność tej metody, a nie jej długoterminową skuteczność. Opisana technika może rozszerzyć możliwości leczenia pacjentów, którzy nie kwalifikują się do zabiegów augmentacji kości lub nie wyrażają na nie zgody. Jednocześnie publikacja nie dostarcza danych pozwalających porównać skuteczność tej metody z konwencjonalnymi procedurami implantologicznymi.

Ponieważ opis dotyczy wyłącznie jednego przypadku klinicznego i nie obejmuje grupy kontrolnej ani długoterminowej obserwacji, wyniki należy interpretować ostrożnie. Sami autorzy podkreślają potrzebę przeprowadzenia badań prospektywnych z udziałem większych grup pacjentów w celu oceny bezpieczeństwa, przewidywalności i trwałości tego rozwiązania terapeutycznego.

7. Zastosowania kliniczne

Na podstawie przedstawionych danych metoda może znaleźć zastosowanie między innymi w następujących sytuacjach:

• rehabilitacja implantologiczna zanikowej tylnej części żuchwy;
• pacjenci z częściowym bezzębiem, którzy odmawiają zabiegów augmentacji kości;
• leczenie wykorzystujące cyfrowe planowanie CAD/CAM;
• indywidualne implanty podokostnowe wykonywane metodą druku 3D z metalu;
• stałe uzupełnienia protetyczne oparte na implantach.

Dostępne informacje nie pozwalają jednak na jednoznaczne określenie wskazań, przeciwwskazań ani długoterminowych efektów klinicznych tej metody.

8. Poziom dowodów naukowych, ograniczenia i przejrzystość

Publikacja stanowi opis przypadku klinicznego, co odpowiada niskiemu poziomowi dowodów naukowych.

Najważniejszym ograniczeniem metodologicznym jest przedstawienie jednego przypadku bez grupy kontrolnej oraz bez analizy porównawczej. Ponadto streszczenie nie zawiera informacji dotyczących długości obserwacji, obiektywnych parametrów oceny klinicznej ani danych ilościowych dotyczących wyników leczenia.

Autorzy wyraźnie zaznaczają, że konieczne są badania obejmujące większą liczbę pacjentów oraz dłuższy okres obserwacji w celu potwierdzenia przedstawionych wyników.

W udostępnionych materiałach nie podano informacji o konfliktach interesów ani powiązaniach autorów z producentami implantów.

9. Kluczowe informacje o badaniu

• Rodzaj badania: Opis przypadku klinicznego.
• Poziom dowodów:
• Populacja: Jeden pacjent.
• Liczba implantów: Dwa indywidualnie wykonane implanty podokostnowe.
• Wiek pacjenta: 58 lat.
• Okres obserwacji: Nie podano w dostępnych materiałach.
• Główny oceniany parametr: Stała rehabilitacja protetyczna żuchwy z wykorzystaniem podokostnowych implantów wykonanych metodą druku 3D.
• Najważniejszy wynik: Pomyślne wykonanie stałej odbudowy protetycznej u opisanego pacjenta.
• Wniosek naukowy: Indywidualnie projektowane implanty podokostnowe mogą stanowić alternatywę terapeutyczną dla wybranych pacjentów z zaawansowanym zanikiem kości, jednak wymagają dalszej oceny klinicznej.
• Ograniczenia: Pojedynczy przypadek, brak danych ilościowych oraz brak obserwacji długoterminowej.

10. Znaczenie naukowe

Publikacja stanowi wkład w rozwijającą się literaturę dotyczącą indywidualnie projektowanych implantów podokostnowych wykonywanych z wykorzystaniem technologii cyfrowych. Jej główną wartością jest przedstawienie praktycznego zastosowania połączenia projektowania CAD/CAM i metalowego druku 3D w leczeniu wymagającego przypadku implantologicznego.

Chociaż poziom dowodów pozostaje ograniczony, opis przypadku wskazuje na potencjał spersonalizowanych rozwiązań w leczeniu pacjentów z zaawansowanym zanikiem kości żuchwy. Autorzy zachowują ostrożność w interpretacji swoich wyników i podkreślają konieczność przeprowadzenia badań prospektywnych z większymi grupami pacjentów oraz dłuższą obserwacją kliniczną. Dzięki temu publikacja stanowi punkt wyjścia do dalszych badań nad bezpieczeństwem i skutecznością implantów podokostnowych wykonywanych metodą druku 3D.

11. Wnioski redakcyjne

Przedstawiony opis przypadku wskazuje na potencjalne zastosowanie indywidualnie projektowanych implantów podokostnowych drukowanych w technologii 3D w rehabilitacji pacjentów z zaawansowanym zanikiem żuchwy, którzy nie chcą poddać się zabiegom augmentacji kości. Cyfrowe planowanie oraz technologia CAD/CAM potwierdzają techniczną wykonalność tego rozwiązania. Ze względu jednak na niski poziom dowodów naukowych oraz brak danych z długoterminowej obserwacji przedstawione wyniki wymagają potwierdzenia w bardziej rozbudowanych badaniach klinicznych.