Nieuwe benadering voor de behandeling van complexe implantaatgedragen maxillaire tandheelkundige revalidatiegevallen bij patiënten met een lip-, kaak- en gehemeltespleet: een retrospectieve studie

Björn Rahlf, Philippe Korn, Alexander-Nicolai Zeller, Simon Spalthoff, Philipp Jehn, Fritjof Lentge, Nils-Claudius Gellrich

Full text links: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/35106688/

Nieuwe benadering voor de behandeling van complexe implantaatgedragen maxillaire tandheelkundige revalidatiegevallen bij patiënten met een lip-, kaak- en gehemeltespleet: een retrospectieve studie

1. Wetenschappelijke referentie

• Titel van de studie: Novel approach for treating challenging implant-borne maxillary dental rehabilitation cases of cleft lip and palate: a retrospective study
• Auteurs: Björn Rahlf, Philippe Korn, Alexander-Nicolai Zeller, Simon Spalthoff, Philipp Jehn, Fritjof Lentge, Nils-Claudius Gellrich
• Wetenschappelijk tijdschrift: International Journal of Implant Dentistry
• Jaar van publicatie: 2022
• DOI: 10.1186/s40729-022-00401-x

2. Wetenschappelijke achtergrond

De implantaatgedragen revalidatie van patiënten met een lip-, kaak- en gehemeltespleet vormt een van de meest complexe uitdagingen binnen de orale en maxillofaciale chirurgie. Deze patiënten vertonen vaak een combinatie van botdeficiënties, veranderingen van de zachte weefsels, chirurgische littekens en skeletale onevenwichten die conventionele implantologische protocollen kunnen bemoeilijken.

Conventionele benaderingen zijn doorgaans gebaseerd op voorafgaande botreconstructies gevolgd door de plaatsing van tandheelkundige implantaten en meerdere opeenvolgende chirurgische procedures. Resorptie van bottransplantaten, anatomische moeilijkheden en implantaatfalen kunnen echter de langetermijnresultaten beperken. In bepaalde situaties hebben patiënten reeds meerdere reconstructieve ingrepen ondergaan zonder een duurzame prothetische restauratie te bereiken.

In deze context vormt de ontwikkeling van gepersonaliseerde implantaten op basis van CAD/CAM-technologieën en additieve productie een interessante mogelijkheid om implantaatgedragen revalidatie in de meest complexe gevallen te vereenvoudigen.

3. Doel van de studie

Het doel van de auteurs was het evalueren van de klinische haalbaarheid van een gepersonaliseerd implantaat genaamd IPS-preprosthetic® bij patiënten met een lip-, kaak- en gehemeltespleet die anatomische situaties vertoonden die bijzonder ongunstig waren voor conventionele implantologische behandelingen.

De studie had tot doel te bepalen of deze benadering een stabiele maxillaire implantaatrevalidatie mogelijk kon maken ondanks aanzienlijke bot- en mucosadeficiënties, vaak geassocieerd met eerdere therapeutische mislukkingen.

4. Methodologie

Dit betreft een retrospectieve studie uitgevoerd binnen de afdeling Mond-, Kaak- en Aangezichtschirurgie van de Hannover Medical School in Duitsland.

Van de 63 patiënten die een gepersonaliseerd IPS-preprosthetic®-implantaat ontvingen, hadden zes patiënten een lip-, kaak- en gehemeltespleet die een maxillaire revalidatie vereiste. Vier patiënten waren volledig tandeloos in de bovenkaak en twee waren gedeeltelijk tandeloos.

De prothetische planning werd digitaal uitgevoerd volgens een backward-planningprotocol. De gepersonaliseerde implantaten werden vervaardigd via een CAD/CAM-proces in combinatie met selectieve lasersmelttechnologie voor titanium.

Alle procedures werden uitgevoerd als één enkele ambulante chirurgische ingreep met multivectoriële schroeffixatie. De postoperatieve follow-up varieerde van 6 tot 40 maanden afhankelijk van de patiënt.

5. Belangrijkste resultaten

De gerapporteerde resultaten tonen een gunstige klinische stabiliteit gedurende de observatieperiode.

Geen van de zes gepersonaliseerde implantaten ging verloren tijdens de follow-up. De auteurs meldden eveneens dat geen schroefloslating en geen vermindering van de stabiliteit tussen het implantaat en de ontvangende locatie werden waargenomen. Het gemiddelde aantal gebruikte schroeven voor de fixatie bedroeg 21.

De genezing verliep zonder majeure complicaties ondanks ongunstige weefselomstandigheden. Vijf patiënten vertoonden met name persisterende oro-nasale fistels vóór de behandeling.

Een gedeeltelijke blootstelling van het implantaatframe werd in verschillende gevallen rond bepaalde abutments waargenomen. Volgens de auteurs waren deze blootstellingen geassocieerd met mucositis, maar leidden zij niet tot implantaatverlies en maakten zij geen verwijdering van het hulpmiddel noodzakelijk.

Onmiddellijke belasting was in alle gevallen mogelijk en vijf patiënten ontvingen hun definitieve prothetische restauratie tijdens de follow-upperiode.

6. Klinische analyse

Deze studie richt zich op een bijzonder moeilijk te behandelen populatie binnen de implantologie: patiënten met een lip-, kaak- en gehemeltespleet die ernstige botdeficiënties, uitgebreide littekenvorming of eerdere mislukkingen van bottransplantaten en implantaten vertonen.

Het belangrijkste belang van deze publicatie ligt in het gebruik van een gepersonaliseerd subperiostaal implantaat dat werd ontworpen via een volledig digitale workflow. In tegenstelling tot conventionele protocollen, die vaak meerdere ingrepen verspreid over verschillende maanden vereisen, heeft de voorgestelde strategie tot doel het behandeltraject te beperken tot één enkele procedure met de mogelijkheid van onmiddellijke belasting.

De gerapporteerde resultaten suggereren dat multivectoriële fixatie op afstand van botdeficiënte gebieden voldoende mechanische stabiliteit kan bieden, zelfs wanneer de anatomische omstandigheden ernstig gecompromitteerd zijn.

Voorzichtigheid blijft echter noodzakelijk bij de interpretatie van deze resultaten. De gegevens hebben slechts betrekking op zes patiënten en de studie bevat geen controlegroep die een directe vergelijking mogelijk maakt met conventionele implantaatprotocollen, botreconstructies of andere oplossingen voor maxillaire revalidatie.

De resultaten moeten daarom worden beschouwd als voorlopige observaties die de haalbaarheid van deze benadering aantonen, eerder dan als een definitieve bevestiging van haar klinische superioriteit.

7. Klinische toepassingen

De gepresenteerde gegevens kunnen relevant zijn in verschillende complexe situaties van implantologische revalidatie:

• Patiënten met een lip-, kaak- en gehemeltespleet en aanzienlijk botverlies.
• Volledige tandeloosheid van de bovenkaak in combinatie met een gecompromitteerde anatomie.
• Eerdere mislukkingen van bottransplantaten of tandheelkundige implantaten.
• Gevallen die een implantaatgedragen reconstructie vereisen in een ongunstige littekenomgeving.
• Revalidatie gebaseerd op een gepersonaliseerde CAD/CAM-digitale workflow.
• Patiënten die een nieuwe uitgebreide botreconstructie weigeren of niet wensen te ondergaan.

De studie suggereert dat gepersonaliseerde implantaten een alternatieve oplossing kunnen vormen in situaties waarin conventionele benaderingen moeilijk uitvoerbaar worden.

8. Evidentieniveau, beperkingen en transparantie

Deze publicatie betreft een retrospectieve observationele studie uitgevoerd op een beperkte reeks klinische gevallen. Het evidentieniveau blijft daarom matig tot laag in vergelijking met gecontroleerde studies of grootschalige prospectieve onderzoeken.

Verschillende beperkingen kunnen worden geïdentificeerd:

• zeer kleine steekproef (zes patiënten);
• afwezigheid van een controlegroep;
• variabele follow-up afhankelijk van de patiënt;
• afwezigheid van een directe vergelijking met andere chirurgische of implantologische protocollen;
• beperkte gegevens over langetermijnresultaten.

De auteurs geven aan dat Björn Rahlf en Nils-Claudius Gellrich vergoedingen voor lezingen of reiskosten ontvingen van KLS Martin, de fabrikant van het IPS-preprosthetic®-systeem. De overige auteurs verklaren geen belangenconflicten te hebben.

9. Kernpunten van de studie

• Type studie: Retrospectieve studie
• Evidentieniveau: Retrospectieve casusreeks
• Geanalyseerde populatie: Patiënten met een lip-, kaak- en gehemeltespleet
• Aantal patiënten: 6
• Aantal implantaten: 6 IPS-preprosthetic®-implantaten bij CLP-patiënten
• Duur van de follow-up: 6 tot 40 maanden
• Primair geëvalueerd criterium: Klinische haalbaarheid en stabiliteit van het gepersonaliseerde implantaat
• Belangrijkste resultaat: Geen implantaatverlies waargenomen tijdens de follow-up
• Wetenschappelijke conclusie: Het gepersonaliseerde IPS-preprosthetic®-implantaat lijkt haalbaar in complexe anatomische situaties geassocieerd met een lip-, kaak- en gehemeltespleet
• Mogelijke beperkingen: Kleine steekproef, afwezigheid van controle, beperkte gegevens op middellange termijn

10. Wetenschappelijke impact

Deze studie levert voorlopige klinische gegevens over het gebruik van een gepersonaliseerd implantaat dat bedoeld is voor situaties waarin conventionele protocollen hun grenzen bereiken. Zij illustreert de integratie van digitale technologieën, CAD/CAM-implantaatplanning en additieve productie in de behandeling van patiënten met complexe maxillaire deficiënties.

De wetenschappelijke waarde van dit werk ligt minder in het aantonen van een vergelijkende werkzaamheid dan in het bevestigen van de haalbaarheid van een nieuwe therapeutische strategie. De gerapporteerde resultaten tonen aan dat implantaatgedragen revalidatie kan worden overwogen, zelfs na meerdere reconstructieve mislukkingen of in zeer ongunstige anatomische omstandigheden.

Deze publicatie opent daardoor nieuwe onderzoeksperspectieven met betrekking tot gepersonaliseerde implantaten van de volgende generatie en hun rol binnen complexe maxillofaciale reconstructie. Studies met grotere patiëntenaantallen en langere follow-upperioden zullen echter noodzakelijk zijn om deze observaties te bevestigen.

11. Redactionele conclusie

Deze retrospectieve studie onderzoekt een innovatieve benadering van implantologische revalidatie bij patiënten met een lip-, kaak- en gehemeltespleet die bijzonder complexe klinische situaties vertonen. De waargenomen resultaten tonen een gunstige klinische stabiliteit van het gepersonaliseerde IPS-preprosthetic®-implantaat gedurende een follow-upperiode tot 40 maanden. Ondanks deze bemoedigende gegevens vereisen de beperkte steekproefgrootte en het ontbreken van vergelijking met andere protocollen een voorzichtige interpretatie. Deze publicatie vormt in de eerste plaats een haalbaarheidsbewijs dat toekomstig onderzoek op het gebied van digitale implantologie en complexe maxillofaciale reconstructie kan ondersteunen.