Nowe podejście do leczenia złożonych przypadków implantologicznej rehabilitacji szczęki u pacjentów z rozszczepem wargi i podniebienia: badanie retrospektywne

Björn Rahlf, Philippe Korn, Alexander-Nicolai Zeller, Simon Spalthoff, Philipp Jehn, Fritjof Lentge, Nils-Claudius Gellrich

Full text links: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/35106688/

Nowe podejście do leczenia złożonych przypadków implantologicznej rehabilitacji szczęki u pacjentów z rozszczepem wargi i podniebienia: badanie retrospektywne

1. Referencja naukowa

• Tytuł badania: Novel approach for treating challenging implant-borne maxillary dental rehabilitation cases of cleft lip and palate: a retrospective study
• Autorzy: Björn Rahlf, Philippe Korn, Alexander-Nicolai Zeller, Simon Spalthoff, Philipp Jehn, Fritjof Lentge, Nils-Claudius Gellrich
• Czasopismo naukowe: International Journal of Implant Dentistry
• Rok publikacji: 2022
• DOI: 10.1186/s40729-022-00401-x

2. Tło naukowe

Rehabilitacja implantologiczna pacjentów z rozszczepem wargi i podniebienia stanowi jedno z najbardziej złożonych wyzwań chirurgii jamy ustnej i chirurgii szczękowo-twarzowej. Pacjenci ci często prezentują połączenie deficytów kostnych, zmian tkanek miękkich, blizn pooperacyjnych oraz zaburzeń szkieletowych, które mogą utrudniać zastosowanie konwencjonalnych protokołów implantologicznych.

Tradycyjne podejścia opierają się zazwyczaj na wcześniejszej rekonstrukcji kostnej, po której następuje wszczepienie implantów dentystycznych oraz przeprowadzenie wielu kolejnych zabiegów chirurgicznych. Jednak resorpcja przeszczepów kostnych, trudności anatomiczne oraz niepowodzenia implantologiczne mogą ograniczać wyniki długoterminowe. W niektórych przypadkach pacjenci przeszli już liczne zabiegi rekonstrukcyjne bez uzyskania trwałej odbudowy protetycznej.

W tym kontekście rozwój indywidualnie projektowanych implantów opartych na technologiach CAD/CAM oraz wytwarzaniu addytywnym stanowi interesującą możliwość uproszczenia rehabilitacji implantologicznej w najbardziej złożonych przypadkach.

3. Cel badania

Celem autorów była ocena klinicznej wykonalności indywidualnie projektowanego implantu o nazwie IPS-preprosthetic® u pacjentów z rozszczepem wargi i podniebienia, którzy prezentowali warunki anatomiczne szczególnie niekorzystne dla konwencjonalnych metod leczenia implantologicznego.

Badanie miało określić, czy takie podejście może umożliwić stabilną rehabilitację implantologiczną szczęki pomimo znacznych deficytów kostnych i błony śluzowej, często związanych z wcześniejszymi niepowodzeniami terapeutycznymi.

4. Metodologia

Jest to badanie retrospektywne przeprowadzone w Klinice Chirurgii Jamy Ustnej i Chirurgii Szczękowo-Twarzowej Hannover Medical School w Niemczech.

Spośród 63 pacjentów, którzy otrzymali indywidualnie projektowany implant IPS-preprosthetic®, sześciu pacjentów miało rozszczep wargi i podniebienia wymagający rehabilitacji szczęki. Czterech pacjentów było całkowicie bezzębnych w szczęce, a dwóch częściowo bezzębnych.

Planowanie protetyczne przeprowadzono cyfrowo zgodnie z protokołem planowania wstecznego. Indywidualnie projektowane implanty zostały wykonane przy użyciu procesu CAD/CAM połączonego z technologią selektywnego stapiania laserowego tytanu.

Wszystkie zabiegi wykonano podczas jednej ambulatoryjnej procedury chirurgicznej z zastosowaniem wielowektorowej stabilizacji śrubowej. Okres obserwacji pooperacyjnej wynosił od 6 do 40 miesięcy, w zależności od pacjenta.

5. Główne wyniki

Przedstawione wyniki wykazały korzystną stabilność kliniczną w okresie obserwacji.

Żaden z sześciu indywidualnie projektowanych implantów nie został utracony podczas obserwacji. Autorzy podają również, że nie zaobserwowano poluzowania śrub ani zmniejszenia stabilności pomiędzy implantem a miejscem biorczym. Średnia liczba śrub użytych do stabilizacji wynosiła 21.

Proces gojenia przebiegał bez poważnych powikłań pomimo niekorzystnych warunków tkankowych. Pięciu pacjentów prezentowało przed leczeniem utrzymujące się przetoki ustno-nosowe.

W kilku przypadkach zaobserwowano częściową ekspozycję konstrukcji implantu wokół niektórych łączników. Według autorów ekspozycje te były związane z zapaleniem błony śluzowej, lecz nie doprowadziły do utraty implantu ani nie wymagały usunięcia urządzenia.

Natychmiastowe obciążenie było możliwe we wszystkich przypadkach, a pięciu pacjentów otrzymało ostateczne uzupełnienie protetyczne w trakcie okresu obserwacji.

6. Analiza kliniczna

Badanie dotyczy populacji szczególnie trudnej do leczenia w implantologii: pacjentów z rozszczepem wargi i podniebienia, którzy wykazują znaczne deficyty kostne, rozległe bliznowacenie tkanek lub wcześniejsze niepowodzenia przeszczepów kostnych i implantów.

Główna wartość tej publikacji polega na zastosowaniu indywidualnie projektowanego implantu podokostnowego opracowanego w ramach całkowicie cyfrowego przepływu pracy. W przeciwieństwie do konwencjonalnych protokołów, które często wymagają wielu zabiegów rozłożonych na kilka miesięcy, proponowana strategia ma na celu ograniczenie leczenia do jednej procedury z możliwością natychmiastowego obciążenia.

Przedstawione wyniki sugerują, że wielowektorowa stabilizacja z dala od obszarów z niedoborem kości może zapewnić wystarczającą stabilność mechaniczną nawet wtedy, gdy warunki anatomiczne są poważnie zaburzone.

Należy jednak zachować ostrożność przy interpretacji tych wyników. Dane dotyczą jedynie sześciu pacjentów, a badanie nie obejmuje grupy kontrolnej umożliwiającej bezpośrednie porównanie z konwencjonalnymi protokołami implantologicznymi, rekonstrukcjami kostnymi lub innymi metodami rehabilitacji szczęki.

W związku z tym wyniki należy traktować jako wstępne obserwacje potwierdzające wykonalność tego podejścia, a nie jako ostateczne potwierdzenie jego przewagi klinicznej.

7. Zastosowania kliniczne

Przedstawione dane mogą mieć znaczenie w różnych złożonych sytuacjach rehabilitacji implantologicznej:

• Pacjenci z rozszczepem wargi i podniebienia oraz znaczną utratą kości.
• Całkowite bezzębie szczęki związane z zaburzoną anatomią.
• Wcześniejsze niepowodzenia przeszczepów kostnych lub implantów dentystycznych.
• Przypadki wymagające rekonstrukcji implantologicznej w niekorzystnym środowisku bliznowatym.
• Rehabilitacja oparta na indywidualnym cyfrowym przepływie pracy CAD/CAM.
• Pacjenci odmawiający lub niechętni poddaniu się kolejnej rozległej rekonstrukcji kostnej.

Badanie sugeruje, że indywidualnie projektowane implanty mogą stanowić rozwiązanie ratunkowe w sytuacjach, w których zastosowanie konwencjonalnych metod staje się trudne.

8. Poziom dowodów naukowych, ograniczenia i przejrzystość

Publikacja ta stanowi retrospektywne badanie obserwacyjne przeprowadzone na ograniczonej serii przypadków klinicznych. Poziom dowodów pozostaje zatem umiarkowany do niskiego w porównaniu z badaniami kontrolowanymi lub dużymi badaniami prospektywnymi.

Można wskazać kilka ograniczeń:

• bardzo mała próba badawcza (sześciu pacjentów);
• brak grupy kontrolnej;
• zróżnicowany okres obserwacji zależny od pacjenta;
• brak bezpośredniego porównania z innymi protokołami chirurgicznymi lub implantologicznymi;
• ograniczone dane dotyczące wyników długoterminowych.

Autorzy wskazują, że Björn Rahlf oraz Nils-Claudius Gellrich otrzymali honoraria za wykłady lub zwrot kosztów podróży od firmy KLS Martin, producenta systemu IPS-preprosthetic®. Pozostali autorzy deklarują brak konfliktu interesów.

9. Kluczowe punkty badania

• Typ badania: Badanie retrospektywne
• Poziom dowodów: Retrospektywna seria przypadków
• Analizowana populacja: Pacjenci z rozszczepem wargi i podniebienia
• Liczba pacjentów: 6
• Liczba implantów: 6 implantów IPS-preprosthetic® u pacjentów z CLP
• Czas obserwacji: Od 6 do 40 miesięcy
• Główne oceniane kryterium: Kliniczna wykonalność i stabilność indywidualnie projektowanego implantu
• Główny wynik: Nie zaobserwowano utraty żadnego implantu podczas obserwacji
• Wniosek naukowy: Indywidualnie projektowany implant IPS-preprosthetic® wydaje się możliwy do zastosowania w złożonych sytuacjach anatomicznych związanych z rozszczepem wargi i podniebienia
• Potencjalne ograniczenia: Mała próba, brak grupy kontrolnej, ograniczone dane średnioterminowe

10. Znaczenie naukowe

Badanie dostarcza wstępnych danych klinicznych dotyczących zastosowania indywidualnie projektowanego implantu przeznaczonego do sytuacji, w których konwencjonalne protokoły osiągają swoje ograniczenia. Ilustruje ono integrację technologii cyfrowych, planowania implantologicznego CAD/CAM oraz wytwarzania addytywnego w leczeniu pacjentów ze złożonymi deficytami szczęki.

Wartość naukowa tej pracy polega mniej na wykazaniu skuteczności porównawczej, a bardziej na potwierdzeniu wykonalności nowej strategii terapeutycznej. Przedstawione wyniki pokazują, że rehabilitacja implantologiczna może być rozważana nawet po wielu niepowodzeniach rekonstrukcyjnych lub w bardzo niekorzystnych warunkach anatomicznych.

Publikacja ta otwiera nowe perspektywy badawcze dotyczące implantów nowej generacji projektowanych indywidualnie oraz ich roli w złożonej rekonstrukcji szczękowo-twarzowej. Konieczne będą jednak badania obejmujące większą liczbę pacjentów oraz dłuższy okres obserwacji, aby potwierdzić te obserwacje.

11. Wniosek redakcyjny

Niniejsze badanie retrospektywne analizuje innowacyjne podejście do rehabilitacji implantologicznej u pacjentów z rozszczepem wargi i podniebienia prezentujących szczególnie złożone sytuacje kliniczne. Zaobserwowane wyniki wykazały korzystną stabilność kliniczną indywidualnie projektowanego implantu IPS-preprosthetic® w okresie obserwacji sięgającym 40 miesięcy. Pomimo tych zachęcających danych niewielka liczebność próby oraz brak porównania z innymi protokołami wymagają ostrożnej interpretacji. Publikacja ta stanowi przede wszystkim dowód wykonalności, który może stanowić podstawę dla przyszłych badań w dziedzinie implantologii cyfrowej i złożonej rekonstrukcji szczękowo-twarzowej.