Patiëntspecifiek subperiostaal implantaat voor de behandeling van retentieproblemen van een volledige bovenprothese

Papenhuijzen, E.A.J.M. Schulten, D.H. J. Jager, J.P.T.F. Ho 

Full text link: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/41778337/

Patiëntspecifiek subperiostaal implantaat voor de behandeling van retentieproblemen van een volledige bovenprothese

1. Wetenschappelijke referentie

• Titel van de studie: Patient-specific subperiosteal implant for the treatment of upper denture retention problems
• Auteurs: F. Papenhuijzen, E.A.J.M. Schulten, D.H. J. Jager, J.P.T.F. Ho
• Wetenschappelijk tijdschrift: Nederlands Tijdschrift voor Tandheelkunde (NTVT)
• Publicatiejaar: 2026
• DOI: 10.5177/ntvt.2026.03.25071

2. Wetenschappelijke achtergrond

De behandeling van patiënten met uitgebreide botdefecten van de bovenkaak blijft een grote uitdaging binnen de implantologie en de orale chirurgie. Wanneer een ernstige aandoening of een chirurgische resectie leidt tot aanzienlijk verlies van kaakbot, kan een volledige uitneembare prothese onvoldoende stabiliteit en retentie bieden. Dit heeft directe gevolgen voor de kauwfunctie, het draagcomfort en de kwaliteit van leven van de patiënt. In dergelijke situaties is plaatsing van conventionele endossale implantaten vaak niet mogelijk vanwege een tekort aan resterend botvolume.

Deze casus beschrijft het gebruik van een patiëntspecifiek subperiostaal implantaat dat is ontworpen met behulp van een volledig digitale workflow. Door middel van driedimensionale CT-beeldvorming en additieve productie in titanium werd een implantaat vervaardigd dat nauw aansluit op de resterende anatomie van de bovenkaak. De studie laat zien hoe gepersonaliseerde implantologie een mogelijke oplossing kan bieden voor complexe reconstructieve behandelingen.

3. Doel van de studie

Het doel van deze studie was het beschrijven van de klinische toepassing van een patiëntspecifiek subperiostaal implantaat om de retentie van een volledige bovenprothese te verbeteren bij een patiënt met een uitgebreid botdefect na een partiële resectie van de bovenkaak. Daarnaast wilden de auteurs de klinische haalbaarheid aantonen van een behandeling gebaseerd op digitale driedimensionale planning en een individueel vervaardigd titanium implantaat.

4. Methodologie

Deze publicatie betreft een klinische casusbeschrijving van één 66-jarige man.

Met behulp van computertomografie (CT) werd een driedimensionaal model van de resterende bovenkaak gemaakt, waarop het patiëntspecifieke subperiostale implantaat werd ontworpen. Het implantaat werd vervaardigd uit titanium met behulp van Selective Laser Melting (SLM). Vervolgens werd het onder algehele anesthesie met titaniumschroeven op het resterende kaakbot gefixeerd. De definitieve bovenprothese werd zes weken na de chirurgische ingreep geplaatst.

De beschreven klinische follow-up bedroeg twee jaar. Het beschikbare abstract vermeldt geen aanvullende evaluatiecriteria of verdere methodologische details.

5. Belangrijkste resultaten

Volgens de auteurs functioneerden zowel het patiëntspecifieke subperiostale implantaat als de bovenprothese goed gedurende de volledige follow-up van twee jaar. De prothese vertoonde een bevredigende retentie en stabiliteit, terwijl de patiënt een hoge mate van tevredenheid over de behandeling rapporteerde.

Deze casus laat zien dat een individueel ontworpen subperiostaal implantaat kan bijdragen aan een succesvolle prothetische rehabilitatie bij een patiënt met een ernstig botdefect van de bovenkaak als gevolg van een pathologische aandoening. De auteurs suggereren dat de nieuwste generatie patiëntspecifieke subperiostale implantaten een mogelijke behandelingsoptie vormt voor patiënten met kaakdefecten veroorzaakt door ziekte of ernstige fysiologische resorptie van het alveolaire bot.

Het beschikbare abstract bevat geen kwantitatieve gegevens over implantaatoverleving, biologische of mechanische complicaties of andere objectieve klinische uitkomstmaten.

6. Klinische analyse

Deze casus onderstreept het potentieel van digitale technologieën binnen de moderne implantologie voor patiënten met complexe anatomische omstandigheden. Een implantaat dat volledig is afgestemd op de individuele anatomie kan een alternatief bieden wanneer conventionele endossale implantaten niet mogelijk zijn vanwege een ernstig tekort aan botvolume.

Daarnaast illustreert de studie hoe CT-gebaseerde planning, CAD/CAM-ontwerp en additieve titaniumproductie kunnen worden geïntegreerd in een gepersonaliseerde reconstructieve behandeling. Bij de beschreven patiënt maakte deze aanpak het mogelijk om de retentie van een volledige bovenprothese te herstellen na een partiële maxillaire resectie ten gevolge van mucormycose.

De interpretatie van deze resultaten vereist echter voorzichtigheid. De conclusies zijn gebaseerd op één patiënt zonder controlegroep of vergelijking met andere reconstructieve technieken. Hierdoor kunnen geen uitspraken worden gedaan over de reproduceerbaarheid, voorspelbaarheid of eventuele voordelen ten opzichte van alternatieve behandelmethoden. De studie moet daarom vooral worden beschouwd als een demonstratie van klinische haalbaarheid en niet als definitief bewijs voor de effectiviteit van patiëntspecifieke subperiostale implantaten. Bovendien ontbreken gedetailleerde gegevens over biologische uitkomsten en prestaties op langere termijn.

7. Klinische toepassingen

Op basis van de beschikbare gegevens kan deze behandelstrategie relevant zijn voor zorgvuldig geselecteerde patiënten met:

• Uitgebreide botdefecten van de bovenkaak na ziekte of chirurgische resectie.
• Onvoldoende retentie van een volledige bovenprothese door ernstig botverlies.
• Complexe implantologische rehabilitaties waarbij patiëntspecifieke digitale planning gewenst is.
• Behandeltrajecten waarin CAD/CAM-technologie en additieve productie van titaniumimplantaten worden toegepast.

Het beschikbare abstract biedt onvoldoende informatie om deze techniek te vergelijken met andere reconstructieve behandelmethoden of om bredere indicaties vast te stellen.

8. Bewijsniveau, beperkingen en transparantie

Deze publicatie betreft een klinische casusbeschrijving en vertegenwoordigt daarom een laag wetenschappelijk bewijsniveau.

De belangrijkste methodologische beperking is dat slechts één patiënt werd beschreven en dat een controlegroep ontbreekt. Hoewel een follow-up van twee jaar werd gerapporteerd, zijn de beschikbare gegevens onvoldoende om uitspraken te doen over de langetermijnvoorspelbaarheid of de toepasbaarheid van deze techniek bij grotere patiëntengroepen.

In de beschikbare informatie worden geen belangenconflicten, financieringsbronnen of relaties met implantaatfabrikanten vermeld.

De resultaten dienen daarom te worden geïnterpreteerd als een veelbelovende klinische ervaring, maar niet als definitief bewijs voor de werkzaamheid van patiëntspecifieke subperiostale implantaten.

9. Kernpunten van de studie

• Studietype: Klinische casusbeschrijving.
• Bewijsniveau: Laag.
• Onderzochte populatie: Eén patiënt.
• Aantal patiënten: 1.
• Follow-upduur: 2 jaar.
• Primaire uitkomstmaat: Functioneren van een patiëntspecifiek subperiostaal implantaat ter ondersteuning van een volledige bovenprothese.
• Belangrijkste resultaat: Implantaat en prothese functioneerden goed gedurende de follow-up, met een hoge patiënttevredenheid.
• Wetenschappelijke conclusie: Patiëntspecifieke subperiostale implantaten kunnen een behandeloptie vormen voor geselecteerde patiënten met uitgebreide botdefecten van de bovenkaak.
• Belangrijkste beperkingen: Casus van één patiënt, geen controlegroep en beperkte methodologische informatie.

10. Wetenschappelijke betekenis

Deze publicatie draagt bij aan de groeiende wetenschappelijke literatuur over patiëntspecifieke subperiostale implantaten die worden vervaardigd met behulp van digitale planning en additieve productietechnieken. In plaats van vergelijkende klinische gegevens te presenteren, toont de studie de praktische haalbaarheid van een volledig gepersonaliseerde implantaatoplossing voor patiënten met ernstige botdefecten waarbij conventionele implantologische behandelingen beperkt zijn.

Vanuit wetenschappelijk perspectief vormt deze casus vooral een bewijs van technische en klinische uitvoerbaarheid. Hoewel de resultaten vanwege het lage bewijsniveau niet kunnen worden gegeneraliseerd, benadrukt de studie de mogelijkheden van gepersonaliseerde implantologie binnen complexe maxillofaciale reconstructies. Grotere klinische onderzoeken zijn noodzakelijk om de indicaties, langetermijnresultaten en de plaats van deze techniek binnen de hedendaagse implantologie beter te definiëren.

11. Redactionele conclusie

Deze klinische casus laat zien dat een patiëntspecifiek subperiostaal implantaat, vervaardigd via een volledig digitale workflow, de retentie van een volledige bovenprothese kan verbeteren bij een patiënt met een ernstig defect van de bovenkaak na mucormycose. De gunstige resultaten na twee jaar zijn bemoedigend, maar moeten voorzichtig worden geïnterpreteerd vanwege het beperkte bewijsniveau. Desondanks onderstreept deze studie het potentieel van gepersonaliseerde implantologische oplossingen voor de behandeling van zeer complexe reconstructieve gevallen.